· 

TVS90 2e divisie mannen en vrouwen

Gisteren in Nuenen was het weer tijd voor een wedstrijd in de 2e divisie van de teamcompetities. Zowel de mannen als de vrouwen startten in Nuenen. Teamlid Sam Eyking schreef een leuk verslag van de dag!

 

6 uur was het toen de wekker ging, ik herhaal: 6 uur! Nu hoort vroeg opstaan niet tot mijn favoriete bezigheden, maar vandaag was het voor een goed doel: de tweede divisietriatlon in Nuenen. Of zoals Angela het zei: ‘nuweenen’.

Na ons enige tijd verbaasd te hebben over de enorme hoeveelheid afval op het parkeerterrein van de Mac Donalds in Charlois (waar overigens een volwassen vent heerlijk op de grond voor de ballenbak zijn roes lag uit te slapen, hij wel) begaven wij ons richting het warme zuidoosten.
Vandaag zouden Sebastiaan, Harry, Christian en ikzelf aan de start staan om onze huid weer duur te verkopen in het divisietriatlongeweld.

 

Na de mededeling dat er zonder wetsuit gezwommen zou worden, was het tijd om ons richting de start te begeven. We mochten de 750 meter afleggen in een mooie zwemplas waar twee rondjes gezwommen moesten worden. Bij het ronden van de eerste boei kreeg ik het met iemand aan de stok, maar net toen ik terug wilde gaan meppen herkende ik het trisuit van Harry in het heldere water. Vlakbij elkaar hebben we de rest van het zwemonderdeel afgerond.

 

Na een lange wissel restte ons 24 kilometer op de fiets, ditmaal zonder stayeren. Waar ik Harry langzaam van me weg zag rijden, kwamen Chris en Sebas gestaag dichterbij en net voor het eind van het fietsonderdeel kwamen ze me voorbij. Binnen een slordige minuut van elkaar konden we aan het laatste onderdeel beginnen. Dit uiteraard net als gedurende de rest van de wedstrijd onder luide aanmoedigingen van mede TVS’ers, de club die door de speaker terecht genoemd werd als gezelligste vereniging van Nederland.

 

Chris wist Harry tijdens de 6km hardlopen in te halen en finishte in zijn divisiedebuut als eerste teamlid, chapeau! Kort hierachter kwamen Harry en Sebas over de finish gevolgd door mijzelf. Wederom heb ik me direct na de wedstrijd voorgenomen om toch maar eens serieus te gaan trainen, de ervaring heeft me echter geleerd dat hier in de praktijk vrij weinig van terecht komt, maar goed… een mens mag dromen hebben.

Na de finish hebben we met gevaar voor eigen huid plaatsgenomen in de schaduw van een mooie eik. Tot we werden gewaarschuwd voor de inmiddels beruchte eikenprocessierups was het hier goed toeven.

 

Hierna was het tijd om de twee damesteams over de finish te schreeuwen. Ook hier waren de teamleden erg aan elkaar gewaagd en waren we getuigen van mooie prestaties. Uiteindelijk vertrokken we moe, verhit, maar voldaan weer richting huis. 

 

Al met al een mooie dag met een hoop mooie prestaties en lachende gezichten. Op naar de tweede helft van dit seizoen!