· 

Long Distance Friday met TVS90.

Bereid je niet alleen voor op lange afstanden triathlon, maar ook op lange en mooie verhalen óver triathlon vandaag. 

 

Silvia startte de zware editie van de Frysman afgelopen weekend. Hieronder haar verhaal!

'Grutsk op myn finish yn de Frysman 🏊 🚴🏃 💪

Als je de korte versie wil: Voor de start nee ik wil niet, na de finish, YES in heb het geflikt. Heb je meer tijd en zin in te lezen, ga vooral verder. Maar lange wedstrijd, lang verhaal.


Deze triathlon stond al even op mijn verlanglijstje. Nadat ik vorig jaar was gaan vrijwilligen, daarna naar Lelystad om een test te doen bij Cathy de Vogel. Rustig alles opgepakt. In december was de inschrijving, ondanks gekneusde ribben toch direct ingeschreven. En jeetje wat had ik daar zaterdagmorgen spijt van. Heel de week was de weersverwachting veel gunstiger. Maar, wat kunnen ze er toch naast zitten.

Vrijdagmiddag, bij het ophalen van mijn startnummer al met een schuin oog, naar het IJsselmeer gekeken. Nondeju, dat ziet er heftig uit. En je mag maar 2 uur over het zwemmen doen. Normaal is dat geen probleem, maar de laatste tijd zijn strakke deadlines geen uitdaging meer, maar veroorzaakt dat stress. Gelukkig werd me bij de pastaparty verzekerd, dat de grenzen best een beetje opgerekt kunnen worden.
Zaterdagmorgen om 5 uur wakker worden om je ontbijt naar binnen te werken en naar de start te gaan. Een blik op het water en mijn buik ging hele rare emoties afgeven. 
😨
Fiets inchecken, spullen klaar leggen, nog 10 keer naar het toilet (ja, dat kan echt) en toen werd het toch echt tijd om me in mijn wetsuit te hijsen.

 

Samen met Aglaia, Cris en Henk-Jan naar de zwemstart gelopen. En maar malen, ga ik wel, ga ik niet.
Ja natuurlijk ga ik wel, laat zoveel mensen toch niet voor niks naar Friesland komen.
Klokslag 7 uur mochten we vertrekken. Ik was niet de enige die niet zo snel bij de eerst boeien kwamen. Naar het aanloopstuk komen was al een opgave. Borstcrawl ging voor geen centimeter. Als ik al vooruit kwam, was het nog de verkeerde richting ook. De boten en boeien kon ik op die manier niet zien. Na een paar keer door wat vrijwilligers in de kano’s de juiste kant te zijn opgestuurd besloten om maar schoolslag te gaan zwemmen. Ga je minder snel, maar met de verkeerde richting op zwemmen, schiet je ook niet harder op. Na een uur had ik 1 rondje gedaan. En werd ik al ingehaald door de snelle zwemmers die naar de fiets mochten. Maar ik had nog de tijd, dus op voor een tweede ronde. Die ging net zo belabberd, maar er kwam een dame op een sup bij me en dat was zo’n geweldig mens. Aanmoedigen tot en met. En dan komt toch die laatste boei in zicht. 


Wat wankel op de benen uit het water. Ondersteund door heldenhelpers. Aan de kant stonden mijn supporters me op te wachten. Cathy had me geadviseerd om met zwemmen niet helemaal kapot te gaan, want de dag zou nog lang duren. Nou dat was alvast mislukt. 
😂

Een snelle wissel zat er niet in. Ik had nog maar 3,8 km afgelegd. Nog 222 te gaan en al hartstikke moe. Rustig aan met Aglaia en Henk richting parc fermee gelopen. Wetsuit uit. Fietskleding aan en dan toch maar gaan.

Eerste stukje tegen de wind, en dan de bocht om en toen ging het toch lekker. Wat voelde ik me goed. De eerste verzorgingspost voorbij. Ik had alles bij me. De tweede ook. Daar stonden veel bekenden van vorig jaar, maar ook nu had ik nog voldoende eigen drank, maar wel heel leuk dat ze niet alleen drank, gel en reepjes willen delen, maar ook goed konden aanmoedigen. Dank jullie wel heldenhelpers.

Uiteraard kwam er een keer een draai in het parcours en toen moest ik wat harder mijn best doen. Het eerste rondje ging prima, tweede ook nog wel, maar voelde ik me al minder goed. Na 90 km was ik weer op het Reaklif en kreeg ik nieuwe bidons sportdrank en reepjes van Aglaia.
Ondanks alle aanmoedigingen van familie, vrienden, publiek en heldenhelpers waar ik echt van genoot, nam ik me halverwege het derde rondje (toen ik de wind weer tegen kreeg en het inmiddels regende) voor om nooit, maar dan ook NOOIT meer een hele te doen. (inmiddels is dit al weer bijgesteld) En toen waren de 180 km toch afgelegd en mocht ik gaan lopen.

De eerste mannen waren inmiddels al gefinisht, maar lekker belangrijk, dit was mijn wedstrijd. Gelletje erin en gaan. Coachy had geadviseerd om hoog zone 2/laag zone 3 te lopen. 


Op het loopparcours was het nog lekker druk. Dus ook veel publiek. Bij de eerste verzorgingspost kwam ik mijn heldin van het water tegen. En ook daar bleek ze een reuze leuk mens te zijn. Wat een schat. Weer een gelletje en een slokkie water en op naar Warns. Bij de camping werd er muziek gedraaid en ook luid aangemoedigd. In het dorp weer een verzorgingspost en dan naar de pionnen, daar aangekomen zat er een heel gezin iedereen aan te moedigen. Zo leuk. En ze bleven op me wachten, ook nog in het 6e rondje. 
Na 5 km ging het parcours naar rechts, een tent door, waar een paar jongens een partij herrie aan het produceren waren. Daar wilde ik snel doorheen, maar had wel de wind volop tegen. Op naar het eerste bandje. Leuk om Remco Renes daar weer te zien, die na zijn hulp bij de Gelreman fietsverzorgingspost nu daar zijn best deed om een lach op je gezicht te toveren.
Weer door de herrie heen en op naar de heuvel. Ik wist niet precies waar mijn familie stond, maar die kwam ik al snel tegen. Zus, schoonzus en hond liepen me tegemoet. Mijn ouders zaten lekker op een bankje te wachten tot ik voorbij kwam. Publiek langs de kant riepen dat ik er bijna was, waarop ik terugriep dat dat klopte, maar dat ik eerst nog 5 rondjes extra mocht lopen. 
😉
Heuvel op en de tweede ronde in. Cris, Henk-Jan, Arie en Aglaia stonden me op te wachten en Ruud en Wim riepen mijn naam om. De diesel van TVS. Aglaia rende een stukje mee en ik kreeg nieuwe gelletjes van haar. Eigenlijk ging het zo steeds door. Van verzorgingspost naar verzorgingspost. Gelletje met water, cola, gelletje, cola en bandje. En dan wordt het steeds leger op het parcours. Je ziet atleten al naar huis gaan, maar iedereen die moedigt je vanuit de auto aan. Zo leuk en mijn zus en schoonzus stonden steeds ergens anders. Op het heen en weer stukje naar een volgend bandje zie je steeds dezelfde mede-strijders, totdat ook zij gaan finishen.
Ik was helemaal verbaasd dat ik kon blijven dribbelen (hardlopen is echt te veel gezegd), maar ik kon een redelijk constant tempo aanhouden. Coachy, had dat effe goed ingeschat met die zones.

Het laatste rondje liep Aglaia met me mee. Zij kletste me door de meters heen. Dit rondje duurde wel langer, maar dat was omdat ik alle vrijwilligers wilde bedanken. Wat een inzet zo’n hele dag. Het laatste stukje op de heuvel nam zij nog een sprint naar de finish om op tijd voor die van mij te zijn. Uiteraard zat er voor mij geen sprint meer in.

 

De finish was geweldig. Niet alleen familie en vrienden, maar ook Martine en Liselore van de organisatie wachtten me op. En omdat ze van de Frysman snappen dat iedereen een winnaar is, kreeg ook ik het lint om omhoog te houden. Ik kreeg een mooie medaille van Aglaia omgehangen, en een mooi finishersshirt, die ik zeker veel zal dragen. Frysman, jullie hebben gelijk: moaier wurdt in triathlon net'.

Nog zo een powervrouw. Maar deze ging over de grens. Linda stond aan de start van Challenge Roth. Een befaamde race in Duitsland welke je op menig bucket-list kunt terugvinden. Linda deed hem "even" als debuut!

 

Linda: 'Zondag 7 juli om 4.25 ging dan eindelijk de wekker. Ik had alles goed voorbereid, was al een paar dagen in Roth en eigenlijk helemaal niet zenuwachtig. De dagen ervoor hebben we gezwommen en het zuidelijk deel van het fietsparcours verkend, en zaterdag nog wat los gefietst en -gelopen. Zaterdagmiddag fiets ingecheckt en rustig in ons dorp wat gegeten. Veel water gedronken ook, het was 's middags steeds erg warm (tegen de 30 graden), maar niet bijzonder veel gegeten.

Na een broodje en een kop koffie zijn we tegen vijven naar de zwemstart gereden. Daar mochten we direct naast het kanaal parkeren. Fiets gecheckt en bike bag ingeleverd. Het begon hard te regenen, dus ik heb tot een half uur voor de start met Wouter en m'n vader onder de brug gezeten. Daar nog een sportreep (energy oat bar) en bidon drinken op. Laatste toilet-stop (bah wat waren die al vies) en naar de start van de series voor me geluisterd. Dat kanonschot, spannend!

 

7.10 was ik dan aan de beurt, in de tweede startserie dames. Het te water gaan ging heel soepel, maar gelijk na het startschot werd het een grote vechtpartij. Zeker de eerste 300 m was het vechten voor je plekje en pakte ik regelmatig een hap water mee. Daarna werd het tot het keerpunt wat rustiger, maar kwamen er ook latere startseries overheen. Bij het keerpunt en langs de kant heb ik nog even plaspauze gehouden. Ik heb een paar keer achter iemands voeten aan kunnen zwemmen, maar makkelijk ging dat niet. Het tweede keerpunt duurde erg lang, maar daarna herkende ik Wouter en m'n vader langs de kant en was ik verrassend snel bij de exit.

 

Ik kwam er soepel uit, maar was helaas wat langzamer dan verwacht. Ach ja, die paar minuten op zo'n dag.

Ik kon snel m'n tas vinden en m'n pak uit krijgen. In de wisseltent staan bankjes en vrijwilligers helpen alles weer in de tas te krijgen, ideaal! Ook krijg ik wat iso en als ik het had gewild zonnebrand.

En dan hup de fiets op, gelijk even klimmen de brug over. Die overgang valt me slecht. Ik eet en drink wat en probeer in aerohouding te gaan liggen, maar heb helemaal geen kracht. Best lastig met de lange lopende heuvels. Voortaan die wissel ook maar trainen!

 

Ik kom al snel op bekend terrein en zorg dat ik elk half uur een halve sportreep of gel eet. Elke tweede post pak ik een nieuwe bidon aan. Het fietsen voelt nog steeds zwaar en ik durf niet te versnellen naar de gewenste hartslag. Na de prachtige klim bij Greding blijkt het relatief vlakke stuk vol wind tegen te hebben, kan ik daar ook niet in m'n ritme komen. Ik stop voor een plaspauze even langs de weg.

Solar Hill is best gaaf, maar door de weersomstandigheden niet zo druk al verwacht. Ik ploeg er op m'n kleinste verzetje naar boven en rij daarna eindelijk een beetje fijn. De tijd vliegt voorbij, de kilometers helaas wat minder snel. Het is wel erg leuk dat in alle dorpjes publiek staat en ook Wouter weet me een paar keer te vinden. De wind steekt nog wat harder op en ik begin erg pijn in m'n nek te krijgen. Kan moeilijk voor me kijken tijdens het liggen op de bars.
Op het vlakke kan ik wel lekker met de mannen meekomen en op de klimmetjes is het steeds stuivertje wisselen met wat dames. 
Na 140 km ben ik er wel klaar mee, dan maar wat gas terug en goed eten en drinken. De verwachte 6 uur haal ik toch niet meer. Ontzettend zin om straks te gaan lopen!

 

De wissel in T2 vlieg ik binnen en ik ben even m'n evenwicht kwijt. Op een bankje wordt m'n tas leeggeschud, en doe ik m'n best alle gels (12 stuks) in m'n zakken te proppen. Zonnebril op, zonnebrand in m'n nek (auw) en puffertje, dan kan ik op weg. Ik heb desnoods nog 7 uur om te finishen, dat haal ik sowieso.

Het gaat opvallend soepel, en ik moet me inhouden om niet te hard te lopen. Ik kies een tempo van 6.00 /km en neem elke post (elke 2 km) een bekertje water en elke 25' een gel. Het eerste stuk is 25 km heen-en-weer langs het water en de eerste 10 gaan prima. Ik heb alleen geen idee hoe ik dat nog 30 ga volhouden; het is echt wel gelijk al zwaar voor m'n bovenbenen, die vanaf het begin verzuren.Twee keer duik ik een Dixi in voor een grote boodschap. Dat kost wat tijd om m'n pakje uit en aan te krijgen, maar loopt wel veel lekkerder.

De wind tegen langs het kanaal is zwaar, en m'n tempo loopt terug (6.20/km), maar het werkt verkoelend en ik blijf wel mensen inhalen. Alleen de relay-lopers komen me voorbij stuiven, beetje oneerlijk wel. 
Keerpunt en op naar de halve marathon! Van te voren had ik me voorgenomen dat ik na 28 km mag versnellen, nu ga ik me dan toch een beraadslagen hoe ik verder wil. Ik ben geblesseerd geweest en heb niet meer dan 23 km getraind, dus geen idee hoe m'n lichaam zich houdt. Ik vind lopend de finish halen het belangrijkst, dus mag van mezelf de heuvels omhoog wandelen om niet te verkrampen. Achteraf misschien wat te voorzichtig geweest, want kramp krijg ik nooit. De laatste 12 km zijn alleen maar op-en-af en m'n tempo loopt nog wat verder terug (<7.00/km). Kan wel steeds makkelijk weer op gang komen en de dorpjes met muziek en speakers zijn geweldig. Ik word als vrouw veel aangemoedigd en de tijd vliegt voorbij. Het is ook voor het eerst dat lopers met elkaar praten en lachen, dat heb ik de rest van de race erg gemist. Zo serieuze stemming...

Laatste stukje terug naar Roth loop/jog ik nog steeds soepel, maar kan ik niet versnellen. Het lijkt lang te duren, maar dan opeens is daar het stadion en vlieg ik over de rode loper. Kan niet stoppen met glunderen en ben zo blij.

 

Na de finish helaas weer een astma aanval en mag ik mee naar de EHBO, waar ze het heel serieus nemen. Toch wat jammer voor de feestvreugde, maar ik kan de dagen erna nog genoeg nagenieten! Eerst even opfrissen en wat drinken en eten. En op zoek naar m'n supporters.

Mn lichaam is niet echt kapot; ik ben qua intensiteit niet tot het gaatje gegaan en het was gelukkig niet zo heet; maar ik ben heel erg moe en voldaan.

 

Op maandag heb ik erg spierpijn en last van schuurplekken, maar op woensdag kom ik alweer soepel de trap af en donderdag zijn alleen m'n darmen en temperatuurhuishouding wat van slag.

Nu plannen maken voor de rest van het seizoen en volgend jaar. Een tweede hele triathlon komt er niet zo snel, ik vind het erg veel trainen voor zo'n overlevingstocht en ga eerst liever eens voor een snelle tijd op de halve triathlon en losse marathon. Vind het wel geweldig om meegemaakt te hebben, zeker Challenge Roth, wat een prachtig evenement! Ik weet ook niet of een andere full distance dat ooit nog kan overtreffen.