· 

Eerste hele triathlon voor Robert Hol van TVS90.

Robert heeft afgelopen weekend zijn eerste volledige triathlon afgelegd in Hamburg. Deze IRONMAN 140.6 editie werd vorig jaar omgezet in een run-bike-run in verband met blauwalg. Maar gelukkig bleef dat deze editie bespaard. Hieronder zijn verslag!

 

'Vorig jaar in mijn tweede seizoen als atleet besloten, zo’n hele dat lijkt mij een mooie uitdaging. Na aanwezig geweest te zijn in Maastricht was ik helemaal om. Het verhaal van Maastricht is bekend (de full distance word hier niet meer georganiseerd, red.), dus er moest een stuk verder gereden worden. Het werd Vichy of Hamburg. In overleg met mijn coach bepaald dat Hamburg beter zou passen. De inschrijving was snel gedaan.

Dagen lang al het weer gemonitord, net als de kwaliteit van het water (blauwalg en temperatuur). Vorig jaar ging in Hamburg agv blauwalg het zwemgedeelte niet door en werd vervangen door lopen. Tja misschien zwaarder maar een RBR, daar heb ik niet voor getraind.

 

Rustig op donderdag naar Hamburg al vertrokken om daar al een beetje sfeer op te doen, gelijk maar in de middag registreren, want het is nog heel rustig. Vervolgens de IM organisatie extra gespekt, door heel wat merchandise te kopen. Vrijdag kwam het verlossende woord van de organisatie tijdens de briefing, de concentratie blauwalg is zo laag dat er gezwommen word. Mooi nu alleen de temperatuur van het water nog naar beneden.

 😊

Zaterdag fiets ingecheckt en gekleurde zakken opgehangen in de langste transitiezone van de wereld, volgens Paul Kaye. Thuis maar eens nagemeten en het was 550m. Zondagochtend tijdens het lopen naar de transitie zone roept diezelfde speaker het om, watertemperatuur 24,1. "Yes wetsuit!!"

 

Na een lange voorbereiding was het dan eindelijk zover, mijn IM wedstrijd. 7:03 begin ik aan het zwemmen. Ik was in het vak van 1:15 – 1:25 gaan staan. Door de vele TVS’90 zwemtrainingen ben ik op dit onderdeel echt gegroeid (zwemcoaches dank daarvoor) en dat betaald zich uit door heel relaxt in het water te liggen en met mooie lange slagen heel veel mede deelnemers in te halen. Ik moest vaak om ze heen zwemmen, maar zwem lekker non-stop. Na 1:14 en een beetje sta ik alweer aan de kant. Ik ben lekker warm gedraaid.

 

Hobbelend de transitie in, niet gehaast alles goed voor elkaar brengen insmeren en gaan. Na 3 km ligt er een kasseien strook 4 sterren waardig met gelukkig maar een lengte van 100m. Ik word ingehaald door een Italiaan, die meld dat mijn bidons beide uit de kooi gegaan zijn. Het was te verwachten, het leek al een “litter zone”, gelukkig krijgen we de strook nog maar 3 keer. Eenmaal in de haven kom ik lekker in mijn ritme en fiets mijn vooraf bepaalde IF van 0,70 - 0,75. Onderweg kom ik Nadiyah die ook bij Edo sports traint tegen en we trekken samen op (non drafting natuurlijk). We wisselen elkaar geregeld af en dat werkt goed, gemiddeld zitten we boven de 34 en mijn toerenteller (HS) blijft laag. 


Op de dijk begint na rond de 50 kilometer afgelegd te hebben mijn stuur naar rechts te trekken, vreemd denk ik, er staat wel een aardige wind maar mijn velg is maar 45mm. Het gebeurd nogmaals en terwijl ik naar mijn wiel kijk zie ik het al, een afloper. Ik moet naar de kant en krijg nog een gil: 'gaat het!?'. 'Ja lek' roep ik terug. Nou daar gaan we maar even voor zitten. Voel niets aan de binnenkant maar na visuele inspectie wordt een stuk glas herkend en verwijderd. Na de reparatie weer op pad en weer in het ritme zien te komen, maar dan dan begint mijn maag gek te doen. Ik blijf stug geregeld door eten maar in mijn ritme kom ik helaas niet meer. In de tweede ronde is de wind ook nog eens aangetrokken en gedraaid en krijg ik kramp in mijn bovenbenen in de laatste 30 kilometer. Blij dat ik zo van de fiets af mag, want zoals het tijdens de training ging is nu geen sprake.

 

In de transitie parkeer ik mijn fiets en neem ruim de tijd om tot mijzelf te komen. Voeding mee, insmeren en daar gaan we dan maar voor dat laatste onderdeel. Het lopen gaat goed en heb mijzelf voorgenomen om behouden te gaan lopen en zoveel mogelijk te koelen, het is immers toch alweer 29 graden. Bij de verzorgingsposten pak ik alles aan wat mogelijk is, water, ijs, sponzen en dat werkt goed mijn hartslag blijft netjes in Z2. Ik voel me tot 20 kilometer super en dan word ik licht in mijn hoofd. Het wordt tijd om over te stappen op cola. Het was eigenlijk de bedoeling op 30 kilometer, maar ik vind het best. Even de tijd nemen om weer tot mijzelf te komen en ja hoor het werkt, de suikers worden snel opgenomen en ik kan weer verder. Op diverse punten duiken mijn supporters Marielle en Andre op en geven morele ondersteuning. Ik voel mezelf goed en het laatste rondje is alweer een feit. Mijn support gaat alvast naar de finish. Ik bedank alle vrijwilligers voor hun geweldige support en dan is ie daar eindelijk de finish straat. Ik kijk nog even om mij heen en daar geen andere deelnemer te zien. Mooi dit is mijn moment. High five met de speaker en hij spreekt de magische woorden tot mij: 'Robert, you are an Ironman!!'💪'

 

Robert, je kan erbij op de adelslijst hele triathlon van TVS 

#vivendum 

Top gedaan en gefeliciteerd namens al je clubgenoten!