· 

Het laatste TVS90 'long-distance-verslag' van dit jaar.

Het laatste 'long-distance-verslag' van dit jaar. En nog wel van het kersverse TVS90 lid Annemiek Willemze! Annemiek is door een verhuizing gewisseld van vereniging en koos TVS90 uit om haar bij aan te sluiten. Logisch want dat is de leukste triathlonvereniging van Nederland!

 

Een ervaren, sterke en gezellige dame die ze er bij de 'meisjes' graag bij hebben. Ze schreef een leuk verslag over haar deelname aan Ironman Emilia Romgana:

 

'Vorig jaar heb ik mijn eerste IRONMAN gedaan in Kalmar en dat smaakte naar meer. Twee weken na de finish heb ik mij ingeschreven voor Cork aangezien een aantal van mijn clubgenootjes van ZVL-1886 triathlon hier ook aan mee zouden doen. Minder kans op hitte, prachtige landschappen en knotsgekke Ierse supporters met een prachtig promotiefilmpje leek mij voldoende voor een mooie uitdaging en race.

 

Na een goede voorbereiding in de winter met een ‘hoogtestage’ in Thailand en een trainingsweek in Mallorca, voelde de benen goed en konden de laatste stappen gezet worden naar IM Cork in juni. De combinatie van een boomwortel en mijn eigen onoplettendheid gooide d.m.v. gebroken ribben en hechtingen in mijn knie roet in het eten. De voorbereidingswedstrijd in Aix-en-Provence (70.3) één week later was niet haalbaar en ook IM Cork na 6 weken leek geen realistisch doel meer. Beide wedstrijden ben ik wel naar toe geweest en hier heb ik gelukkig toch kunnen genieten van het aanmoedigen van clubgenootjes.

 

Gelukkig kon ik Cork nog omzetten naar een andere IRONMAN dit jaar en ik besloot een wedstrijd helemaal aan het einde van het seizoen uit te kiezen. Het werd Emilia Romagna in de hoop zo fit mogelijk aan de start te staan. Zwemmen in de Adriatisch zee, een redelijk vlak parcours met 2 ‘kleine hobbeltje’ en 4 looprondjes door Cervia.

 

Na de valpartij heb ik veel minder kunnen zwemmen dan ik gehoopt had en mijn schouder bleef opspelen. Voor de wedstrijd had ik besloten me niet te druk te maken om het zwemmen, genoegen te nemen met een mindere tijd en te proberen met relatief weinig inspanning de finish van het zwemmen te halen. De dag voor de wedstrijd was er een test swim georganiseerd door IRONMAN. Aangekomen op het strand samen met mijn moeder (die mee was als beste supporter!) vond ik de golven wel erg hoog en vroeg ik me af of het verstandig was om te gaan zwemmen. Er stonden veel mensen te kijken op het strand, maar er lagen ook flink wat mensen in het water. Zwemmen wil ik het niet noemen, het leek mee op golfjes springen zoals kinderen dat doen. Omdat ik niet wilde dat mijn wedstrijd zou stranden op het zwemonderdeel besloten toch te ervaren of ik er tegenin kon. Aangezien er een testzwem was in deze omstandigheden zou het zwemmen in de wedstrijd dan ook wel doorgaan… De 1e boei lag op 500m van de kust en ik wilde proberen daar naartoe te zwemmen. Na meerdere pogingen om door/onder/over de golven heen te komen kwam ik erachter dat ik niet voorbij de branding kwam. Hier was ik niet de enige in… Enigszins bezorgd me maar weer terug laten spoelen door de golven en mijn wetsuit te drogen gehangen. Ik vroeg me af hoe ik in hemelsnaam 3,8 km moest zwemmen in deze omstandigheden. Tijdens de lunch hoorde ik dat de zwem test geannuleerd was vanwege de stroming en hoge golven… Het lag gelukkig niet aan mij en dit gaf me weer wat vertrouwen. Bij deze omstandigheden hoopte ik dan maar dat het zwemmen niet door zou gaan, maar ik hoopte vooral op beter weer.

 

Na een hele vroege pannenkoek zaterdagochtend naar de start. In het startvak 1.00 – 1.10 gaan staan, dat leek me nog steeds realistisch. De zee lag er prachtig bij! De wind was gedraaid en de golven waren een fractie van de dag ervoor. Dat ging goed komen! Ik heb weer genoten van de muziek en sfeer in het startvak, het blijft een mooi moment om daar te staan. Ik wist dat ik minder goed zou zijn dan een jaar geleden, maar ik voelde me ook dankbaar dat ik in ieder geval aan de start kon staan en kon racen.

Tijdens het zwemmen alleen focus op techniek en lekker zwemmen, geen druk of versnellingen. Uiteraard nog een paar keer een tik gehad, dus braaf om de groepjes heen gezwommen. Eventjes een kwal in mijn gezicht voelen prikken maar verder verliep het zwemmen vlekkeloos. Uiteindelijk bij 1.03 het water uit waar ik tevreden mee was.

 

De wissel zou veel tijd kosten gezien de lengte van de wisselzone en de afstand van het strand. Ruim een kilometer om af te leggen! Het fietsen bestond uit een aanloopstuk van 20 km met daarna 2 rondjes. Het ‘kleine hobbeltje’ bleek een gedeelte van 2,5 km te zijn met enkele klimmetjes waaronder 700m van gemiddeld 13%. De was toch een iets groter hobbeltje dan gedacht!


De 20 km heen hadden we vol wind tegen en ik was er al op voorbereid dat de wind zou gaan draaien, dat schijnt altijd zo te zijn hier aan de kust. Redelijk snel met fietsen merkte ik dat mijn schouder weer opspeelde en dat ik geen lange stukken achter elkaar in mijn ligstuur kon liggen. Na 60 km stond de eerste klim op het programma en ik voelde mijn grote rugspieren verkrampen. Dat leek me wat vroeg zo op de dag. Bij de 2e klim is deze verkramping niet meer weg gegaan en met het afwisselend rechtop zitten en in mijn ligstuur liggen werd dit niet beter. Blij dat het 2e fietsrondje klaar was begonnen aan de 20km terug, vol tegen de wind in… Tijdens het fietsen was het eigenlijk te druk op het parcours, ik ben geregeld door hele peletons ingehaald. Aangezien ik volledig mijn eigen race wilde rijden heb ik hierdoor regelmatig mijn benen stil moeten houden om niet in het wiel aan te sluiten. Er werden helaas slechts weinig kaarten uitgedeeld door de jury.

 

Van de fiets af! Ik hoopte dat mijn rug wat meer ontspannen zou voelen. De eerste paar km puur op gevoel gelopen, dat ging eigenlijk best makkelijk. De km tijden begonnen rond de 5.15/km. Ik had wel al gemerkt op het einde met fietsen dat mijn maag moeite had met voeding, maar daar maakte ik me in de eerste kilometers nog niet zo druk om. Langzaam begon met lopen ook de verkramping in mijn rug te komen. Bij kilometer 7 merkte ik dat dit steeds heftiger werd. Bij kilometer 10 besloten een stukje te wandelen. Dit bleek het begin van 20 hele zware kilometers te zijn waarbij ik probeerde hard te lopen tot de drinkpost en daar een stukje wandelen in de hoop wat ontspanning te krijgen. Pas bij kilometer 30 merkte ik dat de verkramping wat minder leek te worden. Ik probeerde het tempo weer op te voeren en stuurde mijn moeder weg om even te gaan eten (het was ondertussen tijd voor avondeten!). Geroepen dat ik 5 kwartier over het laatste rondje ging doen en haar bij de finish zou zien. Bij kilometer 36 werd ik licht in mijn hoofd en bleek dat nog een gelletje geen goed idee was. Alles wat ik de laatste 2 uur binnen had gekregen kwam eruit. Een vriendelijke Hollandse atleet bood me een colaatje aan, maar die heb ik maar overgeslagen. De laatste paar kilometer was ik helemaal leeg en durfde ik het niet meer aan om te eten of te drinken. De eindtijd had ik al helemaal losgelaten, maar die medaille ging ik natuurlijk nog wel even ophalen. Een uur langzamer dan vorig jaar, maar met een boel meer strijd (het gehele jaar) uiteindelijk toch de finish gehaald. Eten lukte me pas weer na een paar uur en met kleine beetjes.

 

Mijn gevoel nu een paar dagen na de wedstrijd is een beetje dubbel. Dankbaar dat ik heb kunnen starten en finishen ondanks de tegenslagen dit seizoen. Blij en trots dat ik de finish bereikt heb want het was echt afzien. Maar toch ook wel teleurgesteld in het fietsen en lopen want ik heb het gevoel dat er veel meer in had gezeten. Het blijft ontzettend mooi om te ervaren hoe er vanuit Nederland wordt meegeleefd met dit soort wedstrijden! Voor nu eerst herstellen en toch nagenieten van een mooie week. Dat eerste biertje stel ik nog even uit maar dat gaat volgende week vast lukken!'

 

TVS90 feliciteert Annemiek namens haar nieuwe cluppie!