· 

Koene plakt al 35 jaar aan de Plakkers!

Mijn komst was lang van tevoren aangekondigd, de druk enorm opgehoogd. De mannen van zaalvoetbal teams Koene en De Plakkers werden via de groepsapp op de hoogte gehouden.  Men had het haar (in tegenstelling tot uw verslaggever, nog opvallend veel aanwezig bij de meesten), extra verzorgd, de tenues goed gestreken en de after shave in grote hoeveelheden opgespoten. Ter ere van het 35-jarig bestaan werd er door beide teams op 21 december een onderling toernooi gespeeld. Een verhaal over het ontstaan, de drijvende krachten, het verschil met toen en nu en de saamhorigheid. 

Yoeri Timmerman, inmiddels zeven jaar vaste speler bij Koene kan zijn nieuwsgierigheid en enthousiasme niet bedwingen en schiet me langs de zijlijn aan. Hé Marcel, wat leuk dat je er bent! Ik wil graag iets zeggen over het spelen bij Koene. Wat je ziet is dat er al jaren als een hecht team met elkaar gespeeld wordt. Ik zie een mix van jong en oud dat bereid is om voor elkaar te werken in het veld en ernaast iets tegen elkaar durft te zeggen zonder dat iemand zich aangevallen voelt. Je ziet dan ook dat er na de wedstrijd met elkaar iets gedronken wordt. Er ontbreekt niemand en we maken het gebruikelijke geldpotje. Hier betalen we dan alles van. Ik geloof dat alleen de Plakkers eerder aan de bar gekluisterd zijn, gevolgd door ons als goede nummer twee. Ik vind het zo knap dat er sommige mensen al zo lang bij Koene spelen. Een absolute verdienste van Kees, die met zijn engelengeduld, de groep bij elkaar weet te houden. Een speciale vermelding verdient Folkert Hottinga die er al meer dan 35 jaar bij is. Dan valt mijn zeven jaar eigenlijk in het niet! Wat mij het meest bijgebleven is? De gezelligheid en het onderlinge acceptatieniveau is hoog. Zelfs in het veld hebben we het bekende derde helft gevoel onder elkaar. Ook tijdens onderlinge potjes (Koene kan, als het wil, maar liefst beschikken over drie teams) is iedereen redelijk fanatiek, maar er zal in principe geen onvertogen woord vallen. Ja, ik wil graag nog een tijd voetballen bij Koene!

Koene

Inmiddels is het tijd voor Yoeri om weer aan de slag te gaan in het veld en zo maakt Kees Koene even tijd vrij om mee te gaan richting de kantine van HV Helius. Er wordt immers in de Fazant gespeeld, de thuishaven van de Handbalvereniging. Ook deze avond laat Kees zien waarom hij geliefd is bij zijn manschappen én bij de andere teams. Hij heeft spontaan voor iedereen een cadeau meegenomen. Hij wil het jubileum ontzettend graag vieren en vind dat zijn mannen wel een presentje hebben verdiend.  

Kees neemt eerst de tijd om de meegenomen cadeaus op tafel neer te leggen. Die moeten eerst onder de kerstboom zegt hij. Leuk hè, ik heb het in Ajax papier ingepakt. Dat zullen ze niet allemaal op prijs stellen hahaha. Het is maar een kleinigheidje. Ik bedoel het goed en ze verdienen het allemaal. Ik verwacht een gezellige boel straks.

De sympathieke mede eigenaar van een Meubelstoffeerderij aan de Moriaanseweg West in Hellevoetsluis, heeft eindelijk even tijd om rustig plaats te nemen. Maar niet te lang hoor, ik moet de tijdwaarneming in de gaten houden. Een typerend beeld van de man die alles organisatorisch regelt voor de, als benoemd, meerdere teams van Koene. 

 

Heel eerlijk gezegd, bestaan we al meer dan 35 jaar hoor, zegt Kees. Bijna tegen de 40 al, denk ik. Maar maakt niet uit, we houden het gewoon op ruim vijvendertig. Koene was altijd een vriendenploeg. We voetbalden eerst op het veld bij VV Nieuwenhoorn op de zaterdagmorgen. Dan hadden we nog de gehele middag en avond om met elkaar leuke dingen te gaan doen. We zaten met Kerst een keer bij elkaar en besloten om een zaalvoetbalteam op te richten. Zo is het ontstaan. We speelden meteen al tegen de Plakkers. Ik ben begonnen met Peter van der Meijde en in het toenmalige team zaten ook nog jongens als René Steenbeek, Carlo Muilenburg, Rick den Haan en Folkert Hottinga. Na een jaar of vier, vijf zijn Bas en Anton er bijgekomen. Je moet niet vergeten, een aantal jongens lopen nu al tegen de 60! Ed de Vries is ook al zo'n twintig jaar bij ons team. We hebben in de jaren daarna flink moeten verjongen. Je hebt natuurlijk wel wat verloop, maar het meest heb je te maken met blessures en of mensen die verhuizen. 

Wat vind je het grootste verschil tussen toen en nu? 

Voor mij is het grootste verschil dat we in het begin met een hecht en echt vriendenteam speelden. Ik ga nog steeds met die gasten om. Hiermee wil ik de jongens van nu echt niet tekort doen hoor! Als gezegd we hebben een goede gezonde mix tussen oud en jeugd zullen we maar zeggen ;-). Het was ontzettend leuk om te zien dat de zoons van Carlo en Gijs, Mark en Koen ook bij ons wilden spelen en als dat balletje eenmaal ging rollen, namen zij ook weer vrienden mee en zo gaat het de afgelopen jaren door. Ik vind het wel jammer dat de competitie in Hellevoetsluis op een gegeven moment een aflopende zaak was. Het is begrijpelijk dat vele mannen van een andere generatie voor andere zaken kiezen, maar de competitie was een instituut in de gemeente. Op een gegeven moment waren er wel 60 tot 70 teams op Voorne Putten en omstreken. We beleefden vaak verschillende topavonden. Het aanbod is enorm beperkt nu.

Wat vind je het vervelendste om te doen?

Ik vind niets vervelend om te doen, maar de afzeggingen op het laatste moment zijn wel irritant. Vaak kunnen de spelers er niets aan doen, maar ik moet dan toch weer snel in de app springen om vervanging te regelen. Vaak lukt het natuurlijk wel, maar heel soms ook niet. De ploeg is dan minder breed en dan word het conditioneel erg zwaar. Verder geniet ik er gewoon wel van hoor. Anders hou je het ook niet zo lang vol. Het leukst vind ik de gezelligheid met de jongens en vooral de nababbel/borrel is gezellig. We spelen in de Fazant, De Eendraght en de Morgenstont en bij de eerste twee kunnen we regelmatig natafelen. Ook gaan we één of twee keer per jaar met elkaar uit eten. Zo zijn we de laatste keren bij het toenmalige Barusta geweest en onlangs weer bij de Chinees. Ik heb me altijd gesteund gevoeld. Net als in ieder goed huwelijk komen er wel eens woorden voor, of past er iemand niet binnen het team. Als dat het geval was, hebben we het netjes en met respect opgelost. Ik wil best nog een tijdje doorgaan, maar hoop niet dat er mensen besluiten te stoppen. Ik ben dan bang voor een domino effect. Ondanks dat de jeugd het leuk vindt om voor en met Koene te spelen, zal het steeds moeilijker worden om nieuwe spelers aan te trekken. Ook al spreekt de huidige selectie van zo'n 30 spelers dat dan weer tegen.

 

Heb je er wel genoeg tijd voor? Je hebt toch ook een eigen bedrijf?

Dat klopt, ik ben mede eigenaar van een meubelstoffeerderij. Mijn ouders hebben het bedrijf in 1983/84 opgestart. Ongeveer tegelijkertijd met het oprichten van het zaalvoetbalteam dus. Vandaar dat we vanaf de beginperiode actief zijn onder de naam van Koene. Mijn broer en ik hebben het 13 jaar geleden, na het pensioen van mijn vader, overgenomen. Het eigen bedrijf heeft in dit geval vaak eerder een voordeel dan een nadeel. Ik kan, in het algemeen, mijn eigen werkzaamheden en tijden invullen. Dat maakt me flexibeler. Hoewel het werk natuurlijk voorgaat, maak ik tijd voor mijn hobby.

De Plakkers

De drijvende kracht achter team de Plakkers is Johan Koppenol. Al is hij niet blij met het inpakpapier, waarderen doet hij het enorm. Het is geweldig wat Kees allemaal doet, het is geen wonder dat die gasten het al zo lang met hem volhouden. Ook de rol van Johan bij de Plakkers mag zeker niet onderschat worden, het inplannen van de wedstrijden, het regelen van een volwaardig team, de wedstrijden inplannen bij Sportfondsen Hellevoetsluis, noem het maar op. Ook zorgt hij regelmatig voor een benodigd drankje en is zijn vrouw Yvonne regelmatig de BOB. De in het dagelijks leven Projectleider bij Mourik Services is sinds het prille begin betrokken bij het team. 

Ik weet nog goed, vervolgt Johan, dat Koos Vuijk Noorland, Arie Vinke en Adrie van Dongen het voortouw namen. Laatst genoemde ging regelmatig naar het oude politiebureau (huidig onderkomen van Stichting PUSH). Niet om boetes te betalen of om vastgenomen te worden, maar om de huur voor de zaal af te rekenen. Het kwam toen wel eens voor dat ze niet geloofden dat hij betaald had. Vol trots liet Adrie zijn kwitantie zien en zo konden we spelen in de Eendraght en de Morgenstont. De Fazant is er pas later bijgekomen. 

Johan heeft de organisatie rond 1987 overgenomen. Daarnaast was en is hij de rots in de branding van het team. Als keeper heeft hij, menig speler van de tegenstanders, weerhouden van het scoren en veel ballen er "uitgehouden". Dit jaar heeft hij helaas moeten besluiten om te stoppen met keepen, waardoor hij nu regelmatig een balletje meetrapt.  

Oorspronkelijk bestond men uit twee teams.

Een team met de wat oudere spelers uit Nieuwenhoorn die voor Pleun de Koning begonnen. Hij had een behang en verfzaak. Een relevante sponsor voor de Plakkers. Dat team werd toen v.d. Sijde Wenting en vervolgens Café bar Lydia. 

Het andere team, de Boemerang werd Willems (Meubelzaak Nieuwenhoorn) en daarna Parthenon. (Grieks restaurant). Omdat er een aantal afzeggingen kwamen, hebben we toen besloten om er één team van te maken. De huidige Plakkers!  

 

Johan, wat vind je het grootste verschil tussen toen en nu?

Het tempo, haha ha, het gaat allemaal zo veel sneller nu. Maar natuurlijk is ook het team anders van samenstelling; ook al zijn de meesten er gewoon nog bij. Arie Vinke en Jelle Wijbenga zijn helaas al overleden, maar voor de rest zijn we nog "compleet".

 

Hoe hou je de manschappen bij elkaar?

Het is niet toevallig dat Kees het ook zegt, maar de sfeer is gewoon enorm goed. Er wordt nooit gezeurd en als we iets te zeggen hebben, schromen we niet om dat op een eerlijke manier tegen elkaar te zeggen. De goede sfeer komt ook door de derde helft die we met elkaar spelen. We doen onze naam eer aan. Proberen altijd tussen 18.00 uur en 19.00 uur te spelen en blijven dan urenlang plakken.

 

Wat vind je het absolute hoogtepunt? 

We hebben rond 1990 het immens populaire Timmers Toernooi gewonnen. Ik vergeet nooit meer dat scheidsrechter Timmers 65 jaar werd en hier rondom een groot toernooi organiseerde. Zoon Rien Timmers speelde bij Vermaat. Dat team kwam bombastisch, chique en professioneel aan op het toernooi. Met een bus van sponsor Vermaat en in prachtige trainingspakken werd het team als de grote favoriet gepresenteerd. Wij kwamen in ons kloffie op het fietsie, redelijk amateuristisch, aan en werden glorieus winnaar van het toernooi! 

 

Wat vind je minder leuk?

Doordat ik noodgedwongen moest stoppen met keepen, moet ik redelijk vaak op zoek naar een keeper. We hebben nog geen vaste doelman kunnen aanstellen. Omdat dit toch best lastig is, baal ik hier wel eens van. Maar ik kan me geen zaterdagavonden zonder voetbal voorstellen, dus ook ik wil nog een tijd door gaan.

Ook bij de Plakkers gaat men regelmatig met elkaar uit eten. Eens per jaar aten we meestal bij toenmalig sponsor Parthenon. Dat is later bij Limani geworden. Ook bbq'en we regelmatig bij elkaar en gingen we regelmatig naar toenmalig subsponsor de Alpenroos aan de Tweede Slag in Rockanje. Die heeft ooit nog wel eens een enorme fout gemaakt. Op uitnodiging van de eigenaar gingen we er op een avond langs. Hij zag ons staan, verschoot van keur en gaf eerlijk toe dat hij ons vergeten was. Zijn zaak was vol en hij bood aan om de drank voor de gehele avond te betalen. Achteraf bezien, had hij er beter voor kunnen kiezen om het eten te betalen. Bijzonder was het om met elkaar naar Preston Palace te gaan. Het All inclusive hotel in Almelo. Hier hebben we een superieure tijd gehad.

 

Hoe lang willen jullie er nog mee door gaan? 

Onlangs is Ronald Martens er in verband met gezondheidsredenen mee gestopt. Dit vinden we allemaal ontzettend jammer. Voorlopig gaan we gewoon lekker door hoor, maar toch ik ben bang dat als er nu nog één gaat stoppen de rest misschien ook wel stopt. Ik hoop het zeker niet maar toch ... 

Vaste supporters Jaap van der Does en Peter den Haan zijn ook vanavond weer meegekomen en schromen niet om enthousiast over hun ploeg te vertellen. Jaap, de al Die Hard supporter van het prille begin, is "gewoon" één van de Plakkers. Ik ben er vanaf het begin bij en steun de mannen. Ik zorg bijna altijd voor het eerste rondje in de kleedkamer en erna ben ik deelnemer aan de derde helft. Ik begin dan zelf met wat rondjes Spa blauw die over kunnen gaan in een Spa Geel of een iets sterker drankje. Het is al vaak gezegd, maar ik vind de saamhorigheid en gezelligheid heel belangrijk. We helpen en steunen elkaar. Goed voorbeeld was onlangs de vervelende blessure van Anton van Putten. Ik ben toen met hem naar de Eerste Hulp gereden en kon hem begeleiden waar nodig. Als de sfeer niet geweest was zoals deze momenteel is, weet ik niet of ik nog steeds aanwezig geweest was.

 

Peter den Haan is al jaren fan van de teams van Koene. Ik vind het een instituut, zegt hij! Het is jammer dat een gemeente als Hellevoetsluis het zaalvoetbal niet subsidieert. We hebben het in de jaren echt zien veranderen. Van het schema op een bierviltje naar Excel en What's app. Maar ook van een acceptabele zaalhuur tot aan de prijzen van nu. Wat is er mooier dan een potje zaalvoetballen? De teamspirit bij Koene is enorm en ik herinner me de tijd waar er andere dingen werden afgezegd voor het voetbal, of dit nu ook nog zo is, durf ik niet te zeggen. Wat ik wel weet is dat Koene normaal gesproken drie teams samen kan stellen, het blijft toch bijzonder. 

De teams hebben naderhand, onder het genot van een biertje, met elkaar afgesproken om nogmaals een onderling toernooi te organiseren. Naar verluid zijn er nog rijkelijke meters bier verkocht op de avond van het jubileum. Het bleef nog lang onrustig in de Fazant. De Handbalvereniging was er in ieder geval blij mee. Beide teams hopen er nog vele jaren aan vast te kunnen plakken.