· 

Monique de Vroed-Hollaar stelt zich nader voor.

Ook de Spivo Dames 1 coaches/trainers stellen zich nader aan ons voor en hebben de vragen over zichzelf beantwoord. Vandaag beginnen we met de nieuwe hoofdcoach: Monique de Vroed-Hollaar. Ze heeft een indrukwekkend CV op volleybalgebied. 👏🏼

 

Leeftijd:

Ik ben geboren op 28 oktober 1963 te Rotterdam. Ben dus ook voor elke Rotterdamse voetbal club. Feyenoord, Sparta en Excelsior. In die volgorde.

 

Dagelijks bezigheid:

Ik ben senior operator bij Tiofarma (farmaceutisch bedrijf) in Oud-Beijerland. Ben getrouwd met Ad de Vroed, alweer 32 jaar, en heb drie thuiswonende zoons van 23, 25 en 28 jaar. Daarnaast houd ik van natuurlijk van volleybal, voetbal kijken bij mijn zoons, lezen, fietsen, terrasje pakken (en mensen kijken) en films/series kijken.

 

Volleybalgeschiedenis:

Ik ben begonnen toen ik 11 jaar was in Oud-Beijerland bij Data Center DVO. Op mijn 18de eredivisie gespeeld bij starlift Voorburg. Na 2 jaar terug naar mijn eigen clubje en daarmee 5 jaar eredivisie gespeeld. Helaas geen sponsors meer en teruggetrokken. Daarna één jaar 2de divisie gespeeld bij DVO en daarna weer eredivisie bij Tdk Brevok Breda. In de tussentijd bij de jeugd geselecteerd voor verschillende selecties van het district 17 (later Rayon) en ook voor Jeugd Oranje en het Nederlands team. Hierna andere prioriteiten gekregen, maar nog wel blijven volleyballen.

 

Omschrijf jezelf:

Ik doe alles op GEVOEL. Ben streng, rechtvaardig, positief en een doorzetter, ik geef nooit op en doe alles voor de 100%. Ben eigenwijs en brutaal: een brutaal mens heeft de halve wereld, als je maar beleefd blijft. Ben af en toe best arrogant, zeker in de volleybal, maar altijd met respect. Maar bovenal doe ik alles vanuit positiviteit en pak met plezier het leven, met een lach en af en toe met een traan.

 

Mooiste volleybalherinnering:

Ik ben 2de van Nederland geworden, achter de toen gedoodverfde kampioen Avero Olympus uit Sneek. En twee keer Europacup 2 gespeeld. Het team waar ik toen in speelde is door omstandigheden toen ook echt een team geworden waar niemand tussen kwam. Dit heb ik daarna nooit meer meegemaakt.

 

Grootste volleybalblunder:

Ik speelde en oefenwedstrijd, lang geleden, tegen Belo Horizonte (Brazilië) die hier waren voor het st. Anthonis toernooi. Ik zat op de drie meter lijn om te verdedigen en zag ons blok van DVO omhoog gaan, echter niet hoog genoeg. De aanvalster van Belo Horizonto sloeg er namelijk overheen binnen de drie op mijn kanis. Ik ging niet out maar was wel dizzy, later bleek dat ik een hersenschudding had. Oeps.