Peet's (Eredi)Visie - column 29 - 1 juni 2020.

Ja, je kunt best een goed geheugen hebben voor voetbal-feitjes maar het kan je soms ook lelijk in de steek laten of de geschiedenis er totaal anders laten uitzien!

Zoiets overkwam mij na de publicatie van m’n column van afgelopen week. Wat wil het feit? József heeft helemaal niet gescoord nadat hij met een wissel, voor de laatste tien minuten, in het veld kwam tijdens de bekerfinale van 1995! Of hoe het geheugen een loopje met je kan nemen! Maar ‘De Kromme’, Willem van Hanegem uiteraard, had hem wel mooi die publieks-wissel gegund!

 

Maar ok, dat gezegd hebbende, het was tijdens dat seizoen dat een andere tot cult-held uitgegroeide voetballer eeuwige roem vergaarde bij de Feyenoord-supporters. 

De Nigeriaan Mike Obiku was ook echt een aparte. Kon best lekker ballen al was hij geen hoogvlieger. Vanaf het seizoen 1992-93 was hij in de Kuip komen voetballen en ‘ viel dus meteen met z’n neus in de boter ‘ zogezegd. Want mede ook door zijn doelpunten dat seizoen werd de selectie van trainer Willem van Hanegem

(door oud-ploeggenoot Wim Jansen, inmiddels TD van de club,  aangesteld) landskampioen. Zijn viering na een doelpunt zou je trendsettend kunnen noemen want hiervoor had ik het in ieder geval nog nooit gezien en daarna zag je het opeens ontzettend veel spelers doen. Na elke goal trok hij zijn shirt uit en al rennend zwaaide hij er mee boven zijn hoofd. Ook wilde hij nog wel eens van puur enthousiasme in de hekken springen. Waarbij hij dan prompt zijn handen openhaalde aan de scherpe, puntige staken! Maar dat deerde Mike niet. Als hij maar zijn blijdschap kon uiten. Tijdens zijn jaren bij de club aan de Maas verklaarde hij eens dat hij het opperste gevoel van geluk zou ervaren als er iets naar hem vernoemd zou worden vanwege zijn prestaties. Een tankstation bijvoorbeeld! Waarschijnlijk gekscherend bedoeld, maar het getuigde wel van zijn enorm zelfvertrouwen.

 

Zijn ‘ moment suprême ‘ als het gaat om doelpunten op cruciale momenten beleefde hij in het seizoen 1994-’95. In het bekertoernooi bereikte Feyenoord de halve finale waarin het tegen Ajax moest aantreden. Het was ook tijdens dat seizoen dat de ‘sudden death’ regel werd toegepast. Dat hield in dat degene die het eerst scoorde in de verlenging, nog voor de officieel verstreken tijd, de wedstrijd had gewonnen (inmiddels is die spelregel alweer enige tijd geleden ter ziele gedragen). Nadat het dus in de reguliere speeltijd 0-0 was gebleven schoot Obiku in de eerste vijftien minuten van de verlenging het enige doelpunt binnen. En bereikte Mike, die grote sterke Nigeriaan met de altijd aanwezige lach op zijn gezicht, onsterfelijkheid met zijn prestatie tegen de aartsrivaal uit Amsterdam.

 

Later zou Mike nog een tijdje op Cyprus voetballen alwaar hij op een gegeven moment zijn oude club-voorzitter Jorien van den Herik tegen het lijf liep. De Zwijndrechtenaar vierde daar vakantie en nodigde Obiku uit om een middagje mee te varen op diens luxueuze jacht. Dat was voorlopig de laatste keer dat zij elkaar zagen. In latere jaren is er op voetbal-gebied weinig meer vernomen van de Nigeriaan. Inmiddels is hij, alweer wat jaren geleden, gestopt. Maar dat ene, unieke moment in, notabene, Amsterdam nemen ze hem nimmer meer af.

 

Wie is nu eigenlijk de beste spits uit de Feyenoord-geschiedenis? Cor van der Gijp behoort absoluut in de top 5 want hij is nog de meest scorende. In ieder geval vanaf het begin van het Eredivisie-tijdperk. Is hij dan de beste? Of is het misschien toch Ove Kindvall? Een moeilijke keuze. De Zweed is natuurlijk voor eeuwig de man van de bezegeling van het EC 1-succes in 1970. En werd in zijn vijf feyenoord-seizoenen maar liefst drie keer topscorer van de Eredivisie. Ook geen geringe prestatie! Andere spitsen zullen misschien minder gauw in aanmerking komen voor die uitverkiezing maar hebben toch ook mooie resultaten neergezet. Denk aan Peter Houtman. Scoorde ooit meer als 30(!) doelpunten in één seizoen. Toch ook zeer indrukwekkend.

 

En dan dus József en Mike. Graziano Pellè! Mooie jongen die de vrouwenharten sneller deed kloppen maar zeker ook een lepe spits. Volgde trainer Ronald Koeman van Feyenoord naar Southampton maar na diens ontslag was er voor de Italiaan ook weinig toekomst meer en vertrok hij voor een smak geld naar China om aldaar een fortuin te vergaren. Maar toen de trainer die hem had gehaald werd ontslagen was er voor hem in zuid-oost Azië ook weinig perspectief meer. Nu leidt hij een nomade-bestaan als speler. Ik ben zijn spoor kwijtgeraakt. En zo vergaat het helaas vele spitsen in Rotterdam-zuid. Even een fonkelende ster aan het voetbal-firmament, daarna een gedoofde, en een vergeten nummer in de eindeloze rij van 9 (het rugnummer en positie van de spits) die het net niet konden brengen. Het echt grote succes. Het wordt vaak de Kindvall-vloek genoemd. Of dan wel zijn erfenis waar men tegen op moet boksen. Die als een enorme schaduw over

hen, die het in De Kuip moeten waarmaken, heen valt. Maar je kunt het dus ook het van der Gijp-syndroom noemen. Steeds hoor je weer de namen van die twee legendes als je aan je dienstverband bij Feyenoord begint. Gijp en Kindvall. Cor en Ove. Dat waren echte groten, jongen, spreken de oude baasjes aan de zijlijn van trainingsveld dan, als de nieuwbakken aanvallers hun eerste dagen in het rood-wit meemaken. En daar moet je dan maar mee zien om te gaan. Maar hé, het zijn profs hè, die moeten dat als volwassen kerels kunnen accepteren. Anders moet je maar niet hier komen voetballen! Dat is toch meestentijds de opinie van de supporters. Èn oud-spelers! Want vergis je niet, ook die kunnen van tijd tot tijd ongemeen kritisch zijn op hun opvolgers. En ik moet eerlijk zijn, ook ik vind dat duurbetaalde profs daar maar mee moeten leren omgaan. Zij, de supporters, hebben het volste recht om kritisch naar de verrichtingen van de spelers op het veld te kijken. Ze betalen er tenslotte meer dan genoeg voor om in die mooie voetbaltempel (voor hoe lang nog?) een plaatsje te kunnen bemachtigen.

 

Toch kan ik mij ook zeker wel indenken hoe moeilijk het moet zijn om het gewicht van de daden van die echt roemvolle spelers op je schouders te voelen. Dat je misschien soms wel de rillingen krijgt als je voor het eerst de grasmat betreedt van een tot de nok toe gevulde Kuip vol joelende, schreeuwende supporters die bij het minst geringste foutje je stijf kunnen schelden en roepen om je ontslag. Maar die, als je laat zien je mannetje te staan en bereidt bent keihard te werken en, zeker ook, uiteindelijk goed gaat voetballen je van pure geestdrift naar voren kunnen schreeuwen om je op die manier op te stuwen tot grootse prestaties en je dan misschien ook kan uitgroeien tot held voor altijd. Ook dat is het karakter van de Feyenoord-supporter. Doe je stinkende best en je bent hun lieveling. Zo niet en je gaat ’naast je schoenen lopen’, dan branden ze je volledig af en word je verketterd. Dan heb je het voor eeuwig verbruid.

 

Ik hoop maar dat toekomstige voetballers het aandurven om al die kritiek te pareren en vol goede moed aan de slag te gaan in Het Stadion van Nederland om te gaan spelen bij de eerste EC 1,- Wereldbeker,- en Uefa-cup-winnaar van ons kleine landje. De toekomst zal het uitwijzen. 

 

Tot de volgende keer!

Geschreven door Peter van Herp