Peet's (Eredi)Visie - column 36 - 5 april 2021.

Vorige week deponeerde ik hier stellingen en meningen over voetballers en hun houding ten opzichte van hun salaris. Ook in andere gevallen beschikken veel prof-spelers in het voetbal (maar ook bij andere sporten) niet altijd over een gezond gevoel over wat recht en rechtvaardigheid inhoudt.

 

Neem nou het hele racisme-vraagstuk. Kijk, ieder weldenkend mens keurt discriminatie af. Daarover kunnen we het eens zijn, toch? Maar als er andere gevallen van recht en rechtvaardigheid spelen in de maatschappij hebben voetballers, maar eigenlijk sporters in het algemeen, vaak oogkleppen op cq een bord voor hun kop.

Toen bijna een jaar geleden Johan Derksen (op aangeven van Wilfred Genee, laten we dat niet vergeten) een grapje maakte over een zwart geschminkte man bij een demonstratie van pro-zwarte piet-activisten te Groningen in relatie tot cabaretier en rapper Akwasi was het land te klein. Discussies laaiden weer op, mensen als Sylvana Simons en Sunny Bergman zochten met hun verontwaardiging de pers op en sponsors van Veronica Inside (het programma waarin de grap werd gemaakt) dreigden met direct stoppen van adverteren in en rondom de zeer goed bekeken voetbal-talkshow. Er volgde ook een, naar mijn inziens, zwaar overdreven reactie van de spelers van ons nationale voetbal-elftal die het programma in de ban deed en niet meer wilde praten met interviewers hiervan. Men sprak over een boycot.

 

Dragende spelers als Memphis Depay en Georghino Wijnaldum spraken hun afschuw uit over, met name Derksen, maar eigenlijk over de hele toonzetting aan de tafel bij VI. Ze maakten met andere, blanke, spelers vooraf aan de zoveelste interland, een nogal knullig uitziend gebaar van verbroedering en tegen racisme om een signaal af te geven. Tot overmaat van ramp gooide presentator en gesprekleider van VI, Wilfred Genee, nog eens extra olie op het vuur om, vanwege alle ontstane commotie, een speciale uitzending te plannen om daarin de racisme-problematiek nog eens uitgebreid te bespreken. Daarvoor uitgenodigd waren naast uiteraard vaste tafelaars van der Gijp en Derksen ook nog de Marrokaans-Nederlandse oud-voetballer Dries Boussatta en de Surinaams-Nederlandse advocate Natasha Harlequin. Wat de motivatie is geweest om Boussatta uit te nodigen, ik kan het met alle fatsoen niet bedenken. De in A’dam geboren voetballer, van o.a Telstar, Excelsior en het niet meer in het profvoetbal opererende HFC Haarlem was een aardige speler maar was, ondanks te zijn begonnen in de jeugd van Ajax, niet goed genoeg voor de absolute top (getuige het feit

dat hij dus ook niet geschikt werd bevonden voor de hoofdmacht van de Amsterdammers). Hoewel hij niet op zijn mondje is gevallen ontbeert hij een natuurlijk charisma. Hij kwam in de desbetreffende uitzending voornamelijk over als een verongelijkte, nurkse persoonlijkheid die het op geen enkel ogenblik eens kon worden met Derksen. Harlequin op haar beurt toonde zich een zeer welbespraakte dame die bij tijd en wijle best genuanceerd overkwam maar een moment later zich weer als schoolklas-juf etaleerde door op vriendelijke, doch belerende toon Derksen en van der Gijp de les te willen lezen. Beide heren hadden overigens op voorhand al aangegeven niet veel trek te hebben in de uitzending maar gingen er toch zitten. Hoe zich dat verder ontwikkelde heeft u allemaal uitgebreid kunnen volgen.

 

Kijk, dat zo’n uitzending wordt georganiseerd is nog tot daar aan toe. Het was mijn inziens volstrekt overbodig aangezien de aanleiding hiervoor een misschien niet grappige maar wel volkomen onschuldige opmerking betrof die volkomen uit zijn verband werd gerukt en opgeblazen tot enorme proporties. Maar goed, als je dan zo’n uitzending maakt (omdat Genee na de aangever van het grapje te zijn geweest zich opeens geroepen voelde om het morele geweten van VI te acteren), nodig dan in ieder geval mensen uit die het volk aanspreken. Die een zeker positief gevoel bij de kijker kweken. De sympathie van het volk hebben. Die de kijkers bekwaam kunnen overtuigen van hun standpunten, hun argumenten. Met een brood-voetballer als Boussatta kom je er dan echt niet. En waarom Harlequin als spreekstal-meester van politiek-correct Nederland? Mijn inziens had Genee en de redactie er beter aan gedaan om iemand uit de voetballerij uit te nodigen met enig statuur.

 

En bij mij komt dan vrijwel direct de persoon van Ruud Gullit in gedachten. Een persoon met meer charisma, statuur en persoonlijkheid is er bijna niet te vinden in het Nederlandse voetbal-landschap. Ook zeer welbespraakt, behoorlijk geëngageerd en in bezit van een dosis natuurlijk charisma (ja, daar is dat vermaledijde woord weer) waar je u tegen zegt. En echt iemand waar vrijwel iedereen dingen van aanneemt. Of ze nu, blank, zwart, bruin, geel of paars met gouden stippen als huidskleur hebben. En een extra voordeel (binnen het format van zo’n uitzending in ieder geval) aan de voormalige voetbal-vedette: hij is het product van twee werelden. Als zoon van een Hollandse moeder en Surinaamse vader kan hij zeker het gevoel van racisme duiden. In meerdere opzichten (want soms is ook het geval: voor de Surinamers te wit, en voor de Hollanders te zwart). Kijk, met zo’n gesprekspartner aan tafel naast, dan toch, een Natasha Harlequin had zo’n discussie veel meer gewicht in de schaal gelegd. Hij had bij deelname enorm veel sympathie en begrip kunnen creëren. En gezien het feit dat hij en van der Gijp oude vrienden zijn had er misschien ook nog gelachen kunnen worden! Toch ook niet geheel onbelangrijk, een moment van verlichting in een uitzending met zo’n zwaar beladen hoofdthema. 

             

En Harlequin’s aanwezigheid in deze bijzondere VI-aflevering valt waarschijnlijk te verklaren omwille van het feit dat ‘Hilversum’ haar blijkbaar opeens heeft ontdekt. Mocht ze in het begin haar meningen en standpunten verkondigen in het mislukte babbel-programma Ladies Night op het door Linda de Mol bestierde en nauwelijks bekeken Net 5, vervolgens was ze één van de vaste presentatoren en gespreksleiders in het eveneens mislukte opinie-programma Dit Vindt Nederland! En de dame is blijkbaar vanaf dat moment dermate gretig om te pas en te onpas met haar hoofd op televisie te verschijnen dat ze elke kans daarvoor aangrijpt zonder echt noemenswaardige kwaliteiten voor dit medium. Zo belust op (televisie-)aandacht is ze dus blijkbaar inmiddels. En omdat ze nu schijnbaar helemaal is ingelijfd in de Talpa-stal van broer (John dus) en zus de Mol kan ze ons ongelimiteerd blijven vermoeien met haar aanwezigheid.

 

Terug naar het voetbal dan. De voetballers van het huidige nationale team mogen zeer geëngageerd zijn als het gaat om het racisme-debat, op andere gebieden is het hebben van principes blijkbaar opeens niet zo belangrijk meer. Want zo gauw hun vette salaris in het geding komt, verpakt in een stroperige laag van zogenaamde nationale voetbal-trots, dan geven de heren voetbalmiljonairs niet of nauwelijks thuis. En dat geldt overigens niet alleen altijd voor voetballers. Ook in andere takken van sport kom je die houding tegen. En zelfs niet alleen bij de sporters. Ook bij de vertegenwoordigende organisaties. Wanneer er bijvoorbeeld ook sociaal-maatschappelijke zaken spelen die ook nog eens politiek beladen kunnen zijn (politiek in de ruimste zin van het woord) dan wordt er nogal eens een andere kant op gekeken. Wordt het doodgezwegen, genegeerd. Is het een opeens een ver-van-het-bed gevoel waar “ we nu eenmaal toch niet genoeg van weten om een oordeel te vellen “. Zo gemakkelijk, zo’n houding. En daar zijn legio voorbeelden van. En die betreffen dus, zoals ik al schreef, niet alleen de voetbalsport. En dat had ik hier in deze column allemaal willen benoemen maar daar is simpelweg nu geen ruimte meer voor!

 

Hierover dus meer, veel meer, in mijn volgende column. Tot de volgende keer!