Peet's (Eredi)Visie 06-06-2019

Ja het heeft even geduurd, maar hier is dan weer een nieuwe column van uw ‘voetbal-analist’ van SOVP!

 

Tja, wat kunnen we nog zeggen van het afgelopen seizoen betreffende Feyenoord, Sparta, Excelsior en FC Dordrecht?

Voor Feyenoord werd al gauw duidelijk dat serieus meedoen in de jacht op de landstitel er niet inzat. Daarvoor speelde de ploeg van de afscheidnemende coach Giovanni van Bronkhorst

te wisselvallig. Sommige spelers die in het kampioenseizoen 2016-’17 nog wel enigszins onopvallend konden meedraaien, omdat andere medespelers veel meer uitblonken en zodoende

veel meer aandacht genereerden, moesten nu in volle het licht van de schijnwerpers die op hen gericht waren de kar trekken. En tegen die taak simpelweg niet waren opgewassen. 

 

Daar tegenover stonden dan weer spelers, die wel de kwaliteiten hadden om het voortouw te nemen, maar zichzelf op hun beurt weer schromelijk overschatten en qua spel dingen gingen doen die zij niet of nauwelijks beheersten. Dit had uiterst rommelig en kwalitatief pover spel tot gevolg, waarbij het resultaat heilig werd verklaard zonder nog aan de amusementswaarde voor het hondstrouwe publiek in de Kuip te denken. Wat uiteindelijk juist tot gevolg had dat de selectie zeer matig presteerde.

 

Dat diezelfde supporters hier op een gegeven moment schoon genoeg van hadden, lieten de lege plekke in het normaal zo bomvolle stadion aan de Maas duidelijk zien. Ternauwernood wisten de spelers tegen het einde van dit miserabele seizoen nog de derde positie te behalen om zo de supporters nog ietwat tevreden te stellen. Was de chemie tussen de spelers onderling en tussen spelers en coach uitgewerkt?

 

Van Bronkhorst had die conclusie wel, denk ik. Hij is er dan ook mee opgehouden zoals u weet. Met in zijn bagage toch maar mooi vijf prijzen. Dat had alleen van mij (en de meeste supporters met mij

 

neem ik aan) een JC=schaal minder en een landstitel meer mogen zijn. Enfin, we zullen zien of de nieuw aangetrokken trainer Jaap Stam voor nieuw elan kan gaan zorgen.

Voor Excelsior was na vijf jaar Eredivisie de koek nu echt op. De ploeg ontbeerde gewoon te veel echte kwaliteit in de breedte om het nog langer in ‘s lands hoogste bv-competitie vol te houden.

En dat is jammer want de ploeg speelde bij vlagen zeer frivool, attractief en aanvallend spel.

 

Hoogtepunt in die vijf jaar voor mij persoonlijk? De 3-0 winst op 7 mei 2017 op Feyenoord, in eigen huis op Woudestein in Kralingen. Daardoor moesten de Rotterdammers van ‘Zuid’ hun eindwinst in de competitie nog een week uitstellen en werden de Kuip-‘bewoners’ pas op 14 mei, exact de laatste speeldag, kampioen. Excelsior had voor even de totale sympathie van het ganse land. Nu breekt dan weer een hopelijk niet al te lange periode aan (in ieder geval 1 seizoen uiteraard) in de krochten van de vaderlandse betaald voetbal-hel, De KeukenKampioen-divisie! Brrrr…. Of ben ik nu veel te negatief?  

Sparta dan. De oudste profclub van het land heeft een uiterst merkwaardig seizoen achter de rug. Lange tijd op weg naar het kampioenschap in de Keuken….nou ja, tweede bv-divisie, kreeg de ploeg halverwege opeens te kampen met een flinke inzinking. Nieuwbakken trainer moest flink aan de bak om de ‘jonkheren’ van het Spangense Kasteel weer gemotiveerd te krijgen. Maar de oud-speler van de club van Bok de Korver, Rinus Terlouw, ‘Tinus’ Bosselaar en ook Wim van der Gijp (de vader van René) kent het klappen van de zweep en wist precies die gevoelige snaar te beroeren waardoor het geloof in eigen kunnen kwam bovendrijven en zij zich nog net op tijd herpakten om de strijd voor promotie met vereende krachten weer op zich te nemen. De titel was niet meer haalbaar (die ging naar FC Twente) maar in de na-competitie lagen de kansen. Ook die strijd was loodzwaar en leek uit hun handen te glippen, maar in de even onvoorstelbare als heroïsche tweekamp met De Graafschap kwamen de Rotterdammers uit ‘West’ toch als overwinnaar over de streep en was zodoende Eredivisie voor het komende jaar (na een seizoen afwezigheid) veilig gesteld. Kan de traditie-club het nu een aantal seizoenen langer volhouden? We gaan het meemaken. Duimen maar.

Claudio Braga is niet te benijden. De Portugees die bij zowel Sparta, Feyenoord als Excelsior actief was, is nu hoofdtrainer bij FC Dordrecht. Steevast een club die onderaan de tweede betaald voetbal-divisie van ons land bungelt.

 

Ook afgelopen seizoen kwam hier geen verandering. Ook de komende jaren zal de club aan de Krommendijk hierin slechts figureren. En toch is dat jammer. Zo’n jaar of tien geleden trad Marco Boogers vol ambitie aan als trainer om later door te schuiven naar de positie van technisch directeur. Met het door hem uitgestippelde beleid leek de club flinke stappen te gaan zetten naar een betere klassering in de, oké daar komt tie weer eens voorbij, KeukenKampioen-divisie. En, wie weet, om ooit weer eens te promoveren naar de Eredivisie om aldaar weer te mogen aantreden tegen de traditionele top drie oftewel Feyenoord, Ajax en PSV.

Helaas, na hevige onenigheid, vertrok op een gegeven moment Marco Boogers bij de club. En met hem een hoop realiseerbare ambitie, structurele vastigheid in voetbaltechnisch beleid en de hoop (voor jaren?) om aan te haken bij de subtop in, in ieder geval de Keuken……. (wat een vreselijke naam is het toch)-divisie. De supporters rest voorlopig niets anders dan weg te dromen bij de tijden van weleer toen, bijvoorbeeld in beginjaren 1990, leuke wedstrijden werden gespeeld in De Kuip, De Meer en op Het Kasteel met culthelden als Harry van der Laan en Hans Kraay Junior. En de club zelfs talenten voortbracht als Erroll Refos, Dean Gorré en Amsterdammer Orlando Trustfull (die laatste had overigens zijn opleiding genoten in de jeugd van Ajax). Wat rest is hopen op en duimen voor betere tijden.

 

Met deze column neem ik afscheid van dit afgelopen voetbalseizoen. Benieuwd of het nieuwe net zo meeslepend en bij vlagen dramatisch meeleven wordt als in 2018-’19. Op naar de ontknoping in 2020!

 

 

Peter van Herp