Peet's (Eredi)Visie - column 39 - 8 mei 2021.

Gek dat Ajax niet werd genoemd als deelnemende club in de nieuw op te richten superliga. Dat was de algemene gedachte toen wereldkundig werd gemaakt dat een selecte groep grote Europese clubs het voornemen had zo’n exclusieve competitie op te starten. ManCity wel en Ajax niet? Een club die nog nooit de EC 1/CL had gewonnen tegenover één die al vier van die bekers in de kast heeft staan!? Wat een idioterie.

 

Maar het werd al gauw duidelijk dat het niet de sportieve prestaties van een club betrof als het ging om toetreding tot dit elite-clubje maar hoe financieel rijk een bvo is. Het was de initiatiefnemers blijkbaar al jaren een doorn in het oog hoe de geld-verdeling was geregeld als het ging om startgeld, winstpremies etc. in de Europese competities. Behoorlijk snobistisch als je het mij vraagt. De beoogde deelnemende clubs behoren al jaren tot de allerrijksten in Europa. Uiteindelijk lijkt het plan voorlopig weer in de ijskast gezet. De maatschappelijke verontwaardiging over deze aparte ’speeltuin’ voor de meest kapitaal krachtigen in het Europese voetbal zou een nog grotere kloof betekenen tussen de ‘arme’ en de rijke clubs. Arm tussen haakjes inderdaad want een club met een begroting van omstreeks 100 miljoen of iets daarboven, zoals Ajax, kun je nou niet bepaald arm noemen. Maar gek genoeg is Ajax in dat verband toch een ‘kleine’ club. Een club als bijvoorbeeld het eerder genoemde Engelse Manchester City zit qua budget daar nog zo’n pakweg 500(!) miljoen boven. En dat is tegenover Ajax qua behaalde internationale sportieve successen dus eigenlijk een veel kleinere club! Maar geld regeert en bepaalt in de professionele voetbalwereld. En dat is nou net waar voor de modale voetbalsupporter de schoen kan gaan wringen. Want eerlijk gezegd, de euro’s dicteren toch al jaren het landschap van de meest populaire sport ter wereld.

 

Dus laten we er geen doekjes om winden, het voetbal is allang geen sport meer voor de liefhebber met een modaal inkomen. De prijzen voor toegangsbewijzen voor de wedstrijden zijn, vind ik, schrikbarend duurder geworden. Waar ik in 1993 nog pakweg 25 gulden betaalde voor een plekje op de Maastribune (na de renovatie eind jaren 1990 Marathon-tribune geheten) in de Kuip betaal je tegenwoordig zo’n 30 euro. Dat is, omgerekend, gewoon een verdubbeling! Ja maar, wordt er dan gezegd, dat is normaal. Je moet rekening houden met inflatie, prijsindexering en meer van dat soort zaken. De waarde van valuta is gewoon anders als in het genoemde jaar waarin Feyenoord voor de 13de keer kampioen werd onder trainer en Feyenoord-icoon Willem ‘De Kromme’ van Hanegem. Maar ik beschouw dat als een drogreden. De Rotterdammers willen graag bekend staan als de club van het volk maar uiteraard willen ze niet achterop raken als het gaat om de financiële huishouding. Maar is het echt nodig om daar de hardwerkende of juist zonder baan zijnde supporter een poot voor uit te draaien? Blijkbaar maalt de club daar niet (meer) om. En gezien de nog steeds massale supporters-gang naar hun voetbaltempel in Rotterdam-zuid heeft de directie het gelijk aan hun zijde. Maar toch vind ik het een zorgelijke ontwikkeling.

 

Hetzelfde geldt voor het kijken van wedstrijden via televisie. Men moet betalen om een wedstrijd van zijn of haar favoriete club te bekijken. En ook dat is niet bepaald goedkoop. Toegegeven, vroeger werden, behalve de Europese wedstrijden, bijna nooit competitie-wedstrijden uit het betaalde voetbal uitgezonden. Een enkele uitzondering daargelaten. Dan werd er gekeken naar de bijzondere omstandigheden van zo’n wedstrijd. Zoals het eerder vernoemde jaar 1993 toen MVV-Feyenoord op t.v. kwam omdat het een unieke ontknoping kon worden in het seizoen 1992-’93. Ik kan het mij nog goed herinneren. Maar dit was ver voordat abonnee-televisie z’n intrede deed. Toen die mogelijkheid zich voordeed hadden de beleidsmakers bij de bvo’s als snel (toen nog) florijn-tekens in de ogen. En deze eeuw is het met die branche helemaal hard gegaan. Tegenwoordig is kijken naar voetbal met een decoder de normaalste zaak van de wereld. En ok, de supporter met een minder rijk gevulde buidel kan op deze manier toch vaker en gemakkelijker zijn helden aan het werk zien maar de echte verdieners in deze zijn de clubs. Niet erg, als ik er maar wat van zou terug zien in de resultaten van mijn club en de kwaliteiten van het wedstrijdniveau. En dat geldt natuurlijk ook voor de clubs in de lagere regionen van het betaalde voetbal. Voor hen is het mooi nu ook te kunnen meedelen in de t.v-gelden maar ze hoeven niet de illusie te hebben om zoveel hieraan te verdienen dat ze daardoor echt hogerop kunnen komen. Daarvoor zijn de verschillen gewoon al jarenlang veel te groot.

 

En dat gaat de komende jaren ook niet veranderen denk ik. De grote clubs willen hun verworven, nieuwe rijkdom niet nog verder zien teruglopen. Dat gebeurt al veel te veel, vinden zij. Hypocriet vind ik. Met name clubs als Feyenoord, Ajax en PSV (‘de grote drie’ zogezegd) morren al jaren dat ze in Europa achterop raken en daar zal een grond van waarheid in zitten maar nationaal is er al jaren een verwijdering gaande tussen deze drie en de rest van de Ere -en 1ste divisie (tegenwoordig KeukenKampioen-divisie geheten). Het zou goed zijn om, als de drie sterkste clubs van Nederland, wat meer solidariteit te tonen. Ze zijn, zowel sportief als financieel, nauwelijks meer te achterhalen (dat geldt met name voor PSV en al helemaal voor Ajax) dus bang voor oneerlijke concurrentie hoeven ze natuurlijk niet te zijn. Het zou goed zijn voor de sportieve beleving van de fans van de kleinere clubs om in ieder geval nog een illusie te koesteren dat hun favorieten nog enige kans hebben op daadwerkelijk substantieel succes. Oftewel een echte prijs in plaats van promotie naar de Eredivisie, een finale-plek voor de KNVB-beker of plaatsing voor Europees voetbal waarin men vaak toch niet ver reikt in desbetreffende toernooien. Het zou het spel eerlijker en spannender maken. Ik teken ervoor!

 

Geschreven door Peter van Herp