Peet's (Eredi)Visie - column 38 - 19 april 2021.

Veronica Inside, Studio Voetbal op NPO 1, Rondo bij Ziggo, het inmiddels ter ziele gegane VTBL op RTL….. je struikelt zowat over de praatprogramma’s over voetbal. Is dat nu een goede ontwikkeling? Nou, je kunt natuurlijk stellen dat te veel van iets nooit goed is. Te veel eten, te veel alcohol drinken, te veel snoepen…. Het is allemaal bewezen dat het slecht voor de gezondheid is. Eigenlijk overal waar je ‘te’ voor kan zetten is schadelijk voor geest en lichaam. Ja zelfs, hoewel het onvoorstelbaar is, teveel sex! Echt waar, ik verzin ’t niet, het schijnt wetenschappelijk bewezen te zijn.

 

Nou, dan denk ik dat het teveel kijken naar voetbal helemaal funest is. Het werkt afstompend. Het vertroebelt je zicht op de kwaliteit van het spel en maakt dat je het al goed gaat vinden als je het balletje maar over die groene grasmat ziet rollen. In Nederland is er tenminste één persoon te vinden waarover men kan concluderen dat hij echt teveel naar het spelletje kijkt. En die woont niet eens (meer) in Nederland. En deze persoon schuift dan weer regelmatig aan bij ’s lands meest bekeken voetbal-kletsprogramma Veronica Inside, te zien uiteraard bij…..de naam zegt ’t al. We hebben het dan over Jan Boskamp. De Rotterdammer, geboren in Het Oude Noorden, staat erom bekend dat hij ALLES kijkt. Elke voetbal-gerelateerde beweging wordt gevolgd door de voormalige speler, en supporter voor het leven, van Feyenoord. Van een training van de B1(jeugd) van FC Barcelona tot aan een wedstrijd in de derde divisie van Tunesië, het is nooit genoeg

voor de winnaar van de Uefa-cup in 1974 en de Gouden Schoen in België in 1975. Jan is dus verslaafd, kun je gewoon stellen. En nee, hij kijkt niet alleen via de televisie. Nee, hij is er zelfs toe bereid om er stad en land voor af te reizen. De wereld voor over te vliegen. Wat hij dus steevast deed en doet. In ieder geval tot het begin van het COVID-tijdperk waar we nu nog steeds in zitten.

 

En daarover en andere zaken in het voetbal mag hij dan weer komen oreren aan tafel bij Genee, Derksen en van der Gijp. En er wordt wat afgekletst in dat programma! Maar liefst een zit van anderhalf of pakweg twee uur (afhankelijk van welke van de twee uitzenddagen je kijkt) moet je ervoor over hebben om dit programma uit te kijken. Op zich is het te doen omdat de heren er genoeg luchtigheid door heen laten waaien, zogezegd. Maar toch, is het na al die jaren nog echt interessant om te horen wat de heren te melden hebben? Ik moet eerlijk zeggen dat, na haast twintig jaar Derksen en co. (en meegerekend voorganger Sport aan Tafel bij RTL 5, met good old Ruud ter Weijden als gesprekleider en ook toen al met Johan Derksen in het vaste panel, zelfs nog langer) aan tafel te hebben zien fulmineren, foeteren, schaterlachen, vloeken en schunnige of flauwe grappen makend, ik inmiddels een beetje VI-moe ben geworden. Het kan ook eens teveel worden, die uitgesproken meninkjes van de ietwat gladde presentator, de gewezen PSV’er en ex-Spartaan en de voormalig journalist en hoofdredacteur van Voetbal International samen met hun vaste tafelgenoten.

 

Naar Studio Voetbal, ik zal het eerlijk toegeven, keek ik vroeger ook nog wel eens. Maar behalve een Jack van Gelder die wel vooral zichzelf graag hoorde praten (en dat nu ook nog steeds eigenlijk) was er nauwelijks enige vorm van vrolijkheid te bespeuren. De heren aan tafel namen en nemen zich wat al te serieus. Mensen als Ronald Waterreus (voormalig keeper bij o.a PSV, Roda JC en Oranje) en Arno Vermeulen zijn zo bloedserieus dat je bijna gaat denken dat zaken als wereldhonger, oorlogen, economische crisis enz. van

micro-niveau zijn vergeleken bij ‘de belangrijkste bijzaak ter wereld’. Tel daarbij het levensgrote ego van van Gelder en het is nog net geen martelgang, dit programma. Ondanks de kijktijd van net een klein uurtje was het soms een ware uitputtingslag. Na van Gelder’s vertrek naar Ziggo werd de presentator-stoel ingenomen door Tom Egbers. Het werd er niet vrolijker op. Na diens hartaanval kwam er alweer een derde presentator voorbij, Sjoerd Ramshorst, die nu permanent die functie vervult en het moet gezegd worden, de luchtigheid is enigszins terug. Maar met zelfverklaard voetbal-professor Pierre van Hooijdonk in de gelederen is een relativerende toon vaak ver te zoeken.

 

Dan heb je nog Rondo op Ziggo. Met, daar is tie weer, Jack van Gelder als aangever van het gesprek. Dit programma heeft inhoudelijk best wat te melden maar verzuipt even zoveel keer in het enorme ego van van Gelder waardoor een interessante gedachte of stelling van één van de andere tafelgenoten vaak, heel vaak, wordt onderbroken door van Gelder die maar wat graag wil bewijzen over hoeveel parate kennis hij beschikt. Heel hinderlijk en storend om naar te kijken. En zelfs met gerenommeerde voetbal-persoonlijkheden als Ruud Gullit en Marco van Basten aan tafel is de AFC-supporter nog het meest aan het woord. Of, met een andere blik beschouwd, zou je kunnen stellen dat hij zich dan juist wil laten gelden. Met mensen uit de voetbalwereld van dergelijk kaliber wil Jack maar wat graag laten merken hoe vertrouwd en bekend hij is met die wereld, dat milieu. En Gullit en van Basten? Die kennen van Gelder te lang om zich klaarblijkelijk nog te storen aan diens manier van presenteren en gespreksleiding. Maar het houdt wel in dat ik het nooit langer als

een minuut of twintig volhoud. Overigens zal hij na de zomer plaats maken voor Wytze van der Goot die eerder bij ESPN (het voormalige FOX Sports) en Veronica heeft gewerkt. Dat het programma dan van karakter gaat veranderen is onvermijdelijk. Benieuwd of van der Goot een meer terughoudende positie gaat innemen en het programma meer organisch zijn vorm laat krijgen. Met van Gelder begon het steeds meer op een ‘personality’-show te lijken. Het zou fijn zijn als nu de gasten meer de sfeer gaan bepalen. Van hun meningen, gedachten en zienswijze moet zo’n programma het toch voornamelijk hebben. We gaan het zien.

 

Over VBTL kunnen we kort zijn. Ten eerste was dat geen lang leven beschoren. De voetbalshow op RTL7 werd gepresenteerd door Humberto Tan. Diens RTL Late Night werd na 5 jaar gestopt vanwege inmiddels tegenvallende kijkcijfers. Iets wat natuurlijk altijd belangrijk is maar helemaal bij een commerciële zender die drijft op, en leeft van advertenties. De toch al niet van bescheidenheid gespeende presentator kreeg nog wel een ‘afscheids’week waarin de Surinaams-Nederlandse Amsterdammer op allerlei manieren overdreven bewierookt werd. Voorts kon hij toch weer aan de slag voor het televisiebedrijf dat ooit, in 1989, werd opgericht door voormalig Veronica-coryfee Lex Harding. En keerde hij weer terug met waar hij ooit bij de NOS mee begon, een programma over voetbal (bij de NOS was hij betrokken bij Studio Sport met natuurlijk ook Neerlands volksport nr. 1 als hoofdmoot). Opnieuw een talkshow voor Tan maar dan op RTL 7.De zender die jarenlang de thuisbasis was voor Genee, Derksen en van der Gijp. En dus werden er al meteen vergelijkingen gemaakt. Op zowel inhoudelijkheid als qua sfeer. Een welhaast onbegonnen strijd natuurlijk.  Hoewel de aangetrokken, min of meer, vaste tafelgasten zeker de moeite van het kijken waard waren, zoals de altijd uitgesproken voetballegende Willem van Hanegem en de no nonsense-persoonlijkheid van Theo Janssen die als voetballer ook altijd zijn eigen plan trok en zich net als van Hanegem nauwelijks wat aantrok van de geldende, maar onuitgesproken gedragsregels binnen de voetbalwereld leed dit programma aan het opnieuw wat al te nadrukkelijke ons-kent-ons popi jopie sfeertje wat Humberto altijd graag wil creëren. Het programma flopte dan ook geweldig. En ik moet opnieuw toegeven, ook hier heb ik dus best eens naar gekeken (vooral vanwege de dus frequente aanwezigheid van ‘De Kromme”). En wat ik dan constateerde is dat, hoewel de heren het onderling dus heel gezellig hadden, je een bepaalde spanning miste. De noodzaak om te kijken. En wat was de reden voor de regelmatige uitnodiging van NUHR-leden Peter Heerschop en Viggo Waas? Ik neem aan voor de komische en relativerende noot. En ook dat werkte wel wat betreft de sfeer aan tafel maar sloeg, mijn inziens, volledig de plank mis voor de kijker. Zoals ik als schreef, je miste de spanning, de schurende toon van een Genee. Reden waarom je wilt wegzappen maar het dan toch niet doet. Toch bang om iets te missen. Dat had VI (in welke incarnatie en bij welke zender ook) zeker jarenlang wel. Naast die af en toe noodzakelijke grap, die ontspannen lach, was er toch altijd die toon van urgentie. Maar goed, het veel te grote aanbod aan voetbal en voetbal-talkshows heeft geleid tot vooral kwantiteit. Kwaliteit is blijkbaar geen maatstaaf meer. Tip voor VI: maak één wekelijkse uitzending in plaats van twee. Ben je misschien wel net iets minder actueel qua nieuws maar is het ook minder vermoeiend voor de inmiddels overvoerde kijker.

 

En uiteindelijk is het natuurlijk allemaal subjectief. Waarom vind je de ene presentator wel te pruimen en die andere tafelgast niet, het heeft allemaal met smaak te maken. En nu, nu ben ik het eigenlijk allemaal een beetje beu. Alsmede al die wedstrijden. Ik kan niet, en ik denk vele met mij, zoals Jan Boskamp van ’s ochtends tot ’s avonds laat naar wedstrijden gaan zitten kijken. Ten eerste zou ik las-ogen krijgen en ten tweede wordt het op een gegeven moment gewoon doodsaai. Kijk, als elk elftal zo zou spelen als Barca in de periode 2008-2014 of Ajax in de jaren 1992-1997… Ja dan. Dan is het een andere zaak. Maar afgezien van de echte toppers zijn de meeste spelers toch nog maar net iets meer dan van huis, tuin -en keukenniveau. En daar ga ik toch echt niet meer de televisie voor aanzetten. Ga ik niet meer voor naar het stadion. En kijk ik ook nauwelijks meer naar de voetbal-praatprogramma’s. Het is in mijn ogen toch echt een geval van             ’ hetzelfde laken een pak’ geworden. Meninkjes, visies, standpunten over het spel met de rollende leren bal……. Pfffff.  Dames en heren, ik geef ’t toe, ik ben inmiddels gewoon een beetje voetbal-moe. U ook?

 

Geschreven door Peter van Herp.