Peet's (Eredi)Visie - Column 24 - 28 april 2020.

Keje Molenaar had er nog over gedacht om een verweer op te stellen vanwege de algehele afgelasting van de betaald (en amateur) voetbal-competities. Zeer nadelig voor ‘zijn’ FC Volendam. Al was het maar om enige financiële compensatie te krijgen. Maar al gauw kwam hij bij zinnen en besefte hij dat dit natuurlijk geen zin had. Niemand kan iets aan deze situatie doen. Er is gewoon te veel risico om de competities door te laten gaan. Verstandige beslissing dus van de voormalig voetballer van bijvoorbeeld Ajax en sinds jaar en dag meester in de rechten. In welke hoedanigheid hij ook verschillende keren al voor de rechter heeft gestaan betreffende voetbalzaken. Bekendste geval in deze is de periode van de, min of meer mislukte, ‘fluwelen revolutie’ van Johan Cruijff bij Ajax in 2011. Hij verdedigde toen de belangengroep onder aanvoering van JC, met daarin namen als  Dennis Bergkamp, Wim Jonk, Bryan Roy en een aantal anderen. Ja, heb ik toch weer ZIJN naam genoemd. Oké, dit was echt de allerlaatste keer. Op mijn woord van eer.

 

Hoe dan ook, over deze periode en heel veel andere fases in het leven van Molenaar is een alleraardigst schrijven verschenen, vervaardigd door senior-journalist van VI, Bert Nederlof (één van de ‘leermeesters’ van Johan Derksen). Getiteld ‘Meesterlijk’, de titel natuurlijk gekozen vanwege Molenaar’s beroep. Ook deze keer ga ik dus, u begrijpt ’t al, nog wat boekwerken over voetbal onder de aandacht brengen. En wat zijn er eigenlijk, als je ze eens bij elkaar op telt ontzettend veel over dit onderwerp geschreven en uitgebracht!

 

Één van de markantste persoonlijkheden in het voetbal van de afgelopen vijftig, zestig jaar, vind ik, is Frans Derks. De scheidsrechter met de opvallend korte broekjes was in zijn hoogtijdagen misschien wel net zo veel bezig met zijn voorkomen, het uiterlijk, als met arbiter-zaken. Niettemin leed zijn deskundigheid en oordeel over situaties op het veld er nimmer onder. Hij werd dan ook hoog aangeslagen door zowel voetballers als trainers. Toen hij te oud werd voor het prof-voetbal werd hij een korte tijd prompt voorzitter van Dordrecht ’90, het huidige FC Dordrecht. De flamboyante Limburger doet zijn levensverhaal op zijn eigen nietsontziende maar ook pakkende, verhalende manier vol anekdotes uit de doeken in het boek met de korte simpele titel ‘Frans’, geschreven door André Hogeboom. Als je eens een voetbalboek wil lezen over en met nu eens niet een zichzelf censurerende speler of trainer, maar over iemand die werkelijk geen blad

voor de mond neemt, dan is dit echt een aanrader. Hij, Derks dus, spaart niemand, maar vooral ook zichzelf niet.

 

Even zo kleurrijk al hoewel toch uiteindelijk met veel minder grandeur omgeven, al deert hem dat zelf allerminst, is het leven en carrière van oud-Ajacied Andy van der Meyde. In zijn ‘autobiografie’ gaat het vooral over het oneindig feesten en beesten, hoeren en snoeren in een zelf gecreëerd vacuüm van luxe, weelde en financiële rijkdom, gepaard met vrouwen, gokken en sloten sterke drank. En hiermee is de synopsis gegeven voor een uiterst vermakelijk opgeschreven leven waaruit één conclusie kan worden getrokken: de potentie om echt een grote te worden in het internationale voetbal is nooit, ondanks genoeg talent, tot volle wasdom gekomen. Het boek is alleen voor de saus van humor en soms ook melancholie waar het boek in is gedrenkt, het lezen absoluut waard. En dat alles opgeschreven door oud-VI journalist (tegenwoordig perschef van PSV) Thijs Slegers. Ik gebruik hier het woord ‘opgeschreven’, want wie van der Meyde wel eens heeft horen praten ontdekt in dit boek gewoon zijn ’stem’, zogezegd. Het lijkt wel of Slegers slechts letterlijk notuleert wat van der Meyde zegt, zonder eigen inbreng. Is dat erg? Geenszins. Het geheel leest heerlijk weg. Ik zeg, pak het boek in de hand, ga in je favoriete fauteuil zitten en je hebt het boek in een vloek en een zucht helemaal uit. De titel luidt ‘Geen Genade’.

 

Verlangend naar publicaties met iets meer inhoudelijke substantie? Dan zijn de boekwerken van twee schrijvers van, opnieuw, VI zeer de moeite waard. Onderzoek-journalisten Tom Knipping en Iwan van Duren hebben een aantal interessante titels op hun naam staan waarin zij op diepgravende en onthullende wijze verslag doen van het, soms schimmige en niet-legale, reilen en zeilen binnen de voetbalwereld. Ik noem er twee: Voetbalmaffia (subtitel: “ we schieten je kapot! “) en Weekendmiljonairs. Allebei zeer de moeite waard als je liefhebber bent van voetbal en alles wat daar bij hoort èn het betere journalistieke werk. Echte aanraders wat mij betreft.

 

VI, het door mij al genoemde populaire voetbal-weekblad, is blijkbaar een springplank voor veel journalisten dan wel verslaggevers, die zich later ontwikkelen tot boekenschrijvers, want ook de volgende boeken zijn geschreven door een voormalig werknemer van het tijdschrift wiens hoofd-redactie is gezeteld in Gouda. Yoeri van Busken schreef twee fijne boeken over respectievelijk Jan Jongbloed, actief in de WK-finales van 1974 en ’78, getiteld ‘Aparteling’, en ‘De Beer van De Meer’ over Piet Schrijvers, in het verleden doelman bij o.a FC Twente en Ajax (waar hij dus die bijnaam ‘de beer van De Meer ‘, verwierf). Twee boeken over keepers dus en allebei verhalen vol tragiek. Zo verloor Jongbloed zijn zoon door dat deze dodelijk werd getroffen door een bliksem-inslag en Piet Schrijvers lijdt al enige tijd aan Alzheimer. Niet echt vrolijke kost dus, maar misschien toch de moeite waard om ter hand te nemen.

Van Busken moet in dit verband nogmaals genoemd worden want ook aan het, door mij als eerst behandelde, boek over Keje Molenaar werkte hij mee. Het boek, getiteld ‘Meesterlijk’ dus, werd door hem afgemaakt na het overlijden van Bert Nederlof. Van deze taak was van den Busken zich overigens al bewust, want de ongeneeslijk zieke Nederlof had hem gevraagd om deze klus te klaren mocht Nederlof voortijdig komen te overlijden. Aldus, helaas, geschiedde. Van den Busken heeft in verschillende interviews, ter promotie van het boek over Molenaar, aangegeven hoe een eer hij het vond om hiervoor door de grote Nederlof gevraagd te woorden. En het moet gezegd worden, van den Busken heeft zich uitstekend van zijn taak gekweten. Je merkt nauwelijks waar Nederlof’s schrijven ophoudt en dat van Yoeri van den Busken begint. Het loopt allemaal naadloos in elkaar over. Een pluim voor deze prestatie.

 

Johan Derksen (daar is tie weer) heeft zich, in tegenstelling tot veel van zijn collega’s en, later in zijn hoedanigheid als hoofdredacteur en algehele roerganger bij VI, en werknemers, nooit geprofileerd als boekenschrijver. Wel heeft hij zich druk bezig gehouden met de totstandkoming van de ’stoeptegels’ (oftewel heel erg dikke en grote koffietafel-boeken) over Coen Moulijn, Willem van Hanegem en jaja, nog één keer dan, Johan Cruijff. Ook in de hoedanigheid van mede-redacteur. En dat zijn ware kunstwerken geworden. De drie iconen meer dan waardig. Daarnaast zijn ook enkele bundels verschenen van zijn columns. Bijvoorbeeld het alleraardigste werkje Culthelden en Engnekken, welke hij vervaardigde samen met Jan D. Swart, de al eerder in deze columns door mij gememoreerde journalist-veteraan van o.a de Haagse Post. Erg vermakelijk om de ongezouten, soms zelfs zeer vileine mening van de heren over allerlei bekende Nederlanders te lezen. Ik heb af en toe werkelijk gebulderd van het lachen en een andere keer geestdriftig instemmend geknikt. Kortom, echt een plezier om te lezen en een must voor liefhebbers van Swart’s en Derken’s schrijfstijl. Het volgende lezen wat ik nog wil noemen is het boekje ‘Mandekker’. Hierin zijn heel veel van Derksen’s columns terug te vinden die hij, traditioneel op de laatste bladzijde te vinden, voor Voetbal International schreef. Toen ik vroeger trouw bijna elke week het blad kocht (vind het blad inmiddels veel minder, ik koop het nog maar sporadisch) las ik die met veel plezier. Leuk om die, zoveel jaren later en nu achter elkaar, nog eens te lezen. Ik raad het u zeker aan.

 

Hiermee, is voorlopig althans, mijn lijst met aanbevolen boeken afgerond. Waar ik het volgende week over ga hebben? Ik heb nog geen flauw idee, maar ongetwijfeld zal het over iets gaan wat over voetbal handelt (al sinds jaar en dag het vaste recept voor deze column). Hoe dan ook, er valt zelfs in deze, helaas, voetbal-loze periode genoeg te schrijven over volkssport nummer één in de wereld, ook wel de ‘belangrijkste bijzaak in het leven genoemd’ (citaat). Dus…

 

Tot de volgende week!

 

Geschreven door Peter van Herp