Columns van onze voormalig redacteur en voetbalkenner bij uitstek: Peter van Herp.

Deze column heeft lichtpuntjes alsmede pessimisme in zich. Want het gaat er bij de Rotterdammers van ‘Zuid’ als een wervelstorm te keer terwijl er in ‘West’ weer hoop mag worden gekoesterd dat het toch nog allemaal goed komt. En in Kralingen lijkt er een status quo te zijn ontstaan. Aan de Krommedijk in Dordrecht? Dat blijft een kwestie van pappen en nat houden.

Laten we beginnen in Dordrecht. Daar speelde de plaatselijk FC een potje om des keizer’s baard. Het leek nergens over te gaan. Heen en weer gepingel zonder uitschieters. Strijd zonder plan. Jammer voor trainer

 

Braga maar tegen Top Oss was er geen eer te behalen. De ploegen leken vooral te spelen om niet te verliezen. En dat was te zien. Dat er nog gescoord werd mag een wonder heten. Uiteindelijk keerden de kleine maar hondstrouwe supportersschare van beider clubs teleurgesteld huiswaarts. Eindstand 1-1.

Deed Excelsior het in Doetinchem beter? Nou gezien de 0-0 eindstand ben je geneigd te denken van niet, maar de ploeg van Moniz deed er toch echt alles aan om tegen De Graafschap de winst binnen te slepen. Maar strijdlust was niet genoeg om met 3 punten terug te keren naar Rotterdam. En dat is jammer, want de mannen ‘van Woudenstein’, die overigens nu alweer twee jaar in het Van Donge en De Roo

 

Stadion spelen, hebben zeker de ambitie om het toch echt beter te gaan doen en zeker weer te promoveren naar de Eredivisie. Maar goed, dat is voorlopig nog toekomstmuziek.

Nee, dan Sparta! Zij moeten zich, volgens mij, afgelopen zaterdag in droomland hebben gewaand. Binnen het half uur stonden de Spangenaren op voorsprong tegen PSV. Binnen het uur maakten de Eindhovenaren gelijk, maar twee minuten daarna (58ste minuut) kwam de ploeg opnieuw op voorsprong! Eigenlijk leek de buit al binnen voor de equipe van Henk Fraser, maar zoals wel vaker zwijnde de ploeg van Mark van Bommel en maakte in blessuretijd gelijk. En dan kun je je afvragen ‘was Sparta nou echt dermate goed of had PSV een off-day?’ Waarschijnlijk lag de conclusie ergens in het midden. Een beetje van beide dus. Niettemin, als Sparta deze slimheid en vechtlust vaker op het veld toont dan zit er nog genoeg perspectief in voor de oudste profclub van Nederland.

Feyenoord dan. Tja, Ik kan een heel boekwerk gaan schrijven over hoe de ooit zo trotse club met enkele vaderlandse voetbalprimeurs (1ste halve finale EC 1, 1ste EC 1, 1ste Wereldbeker) zwaar is afgezakt, maar dan wordt dat een zogeheten ’stoeptegel’ (lees= megadik koffie-tafelboek) en daar ontbreekt mij hier simpelweg de ruimte voor en, nog veel belangrijker, dan haakt u zeer begrijpelijk af. En dat wil ik natuurlijk niet.

En toch, wie objectief de geschiedenis van Feyenoord napluist vanaf 1974(!) valt meteen op hoe sporadisch de echte succesperiodes zijn geweest. De club is de afgelopen 45 jaar slechts 4 keer kampioen geworden. Stel dat tegenover het aantal landstitels van aartsrivaal Ajax, namelijk 18, en je schaamt je bijna. Die andere club van de ‘traditionele top drie’ zelfs 20 keer! Feyenoord is dan ook inmiddels gezakt van de tweede naar de derde plaats op de Eredivisie-lijst aller tijden (’slechts’ 15 titels) en dat lijkt definitief.

 

Is dat dan erg? Ja en nee. Nee omdat er altijd nog clubs zijn met nog veel minder landstitels (zoals bijv. stadsgenoot Sparta. Hun laatste kampioenschap dateert van 1959, dit jaar dus exact 60 jaar geleden), maar toch. Tot 1975 wedijverde Feyenoord en Ajax steevast om de titel en was er eigenlijk alleen sprake van een top-twee in het nationale voetbal. De rol van grootste concurrent van Ajax is nu al praktisch 40 jaar voorbehouden aan de club uit Eindhoven. En dat is gewoon ronduit triest.

 

Fast forward naar 2019 en in die situatie lijkt voorlopig nog geen verandering te komen. De resultaten van dit seizoen laten dat weer zeer duidelijk zien. Wie is daar debet aan? Eerst en vooral het bestuur natuurlijk. Er zitten te weinig mensen met echt verstand van zaken als het gaat om het runnen van een voetbalclub. Voorbeeld nummer een (in willekeurige volgorde): Omdat de mensen van het bestuur blijkbaar niet genoeg know-how hebben spelen ze paniek-voetbal en stellen ze, na het vertrek van Martin van Geel, een totaal onervaren man (op dat gebied althans) als Sjaak Troost aan als technisch directeur ad interim. Een noodoplossing dus. Die dus eigenlijk geen oplossing is omdat hij totaal niet blijkt te kunnen communiceren met de technische staf. Het Tapia-verhaal is daar een duidelijk voorbeeld van. Voorts stel je een trainer aan, Jaap Stam dus, die zijn eigen spelers meeneemt die niet of nauwelijks in het team lijken te passen. Voorts laat je een oud-sterspeler, Dirk Kuijt, een rol vervullen waar hij helemaal (nog) niet capabel genoeg voor is. Hij waant zich een heuse TD in de dop maar hobby’t met vriend en makelaar Rob Jansen vrolijk buiten de landgrenzen met bijvoorbeeld het (eventueel) kopen van voetbalclubs in Engeland. En dat terwijl hij ook de A1, het elftal onder 19, onder zijn hoede heeft! Er wordt hem dan nu ook verweten meer met zijn pleziertjes bezig te zijn (waaronder ook het spelen in teams van oud-spelers en voetbalvrienden) dan met zijn werk van coach van de jeugd. En dat de heren, Kuijt en Jansen dus, en passant ook medespelers bij Feyenoord aandragen die zich in de klanten-portefeuille van Rob Jacobs bevinden is, in mijn ogen althans, op zijn minst dubieus te noemen.

 

Maar goed, bij al deze randzaken zou je haast vergeten dat de club ook nog gewoon in de Eredivisie en Europa moet aantreden. Na het debacle bij Fortuna Sittard en de wanvertoning in Almelo tegen Heracles, moest de ploeg zijn volgende poulewedstrijd spelen in de Europa League. En je zou verwachten dat er tegen een Zwitserse (voetbal)dwerg als Young Boys geen eer te behalen valt en de ploeg een makkelijk avondje wacht. Maar niets is minder waar als de Rotterdammers zo in het mes lopen en met 2-0 (uit in Zwitserland dus) naar huis wordt gestuurd. En dan zegt Jaap Stam voor de draaiende t.v-camera’s dat er ‘goed is gespeeld’!

Het leek er vooral op dat hij hiermee zijn eigen onzekerheden mee wilde maskeren. En toen moest de uitwedstrijd tegen Ajax nog komen.

We hebben allemaal kunnen zien wat dat heeft opgeleverd. Het totale (voetbal)failliet van het eens zo machtige voetbalbolwerk aan de Maas verschrompelt tot een bange muis. Exit Jaap Stam, hij trok het boetekleed aan en de deuren van de Kuip achter zich dicht.

Entree Dick Advocaat. Als een ware wonderdokter moet hij nu een echte crisis zien te voorkomen. En zie daar! Uit bij VVV in Venlo was daar de winst: 3-0. Wel met als uitkomst dat bijvoorbeeld een weifelende Eric Botteghin (hij wilde tot vlak voor de wedstrijd afwachten of hij op tijd fit zou zijn na zijn blessure) zonder pardon opzij werd gezet als aanvoerder ten faveure van Steven Berghuis. Die prompt ook nog een doelpunt scoorde. De onverbiddelijke hand van ‘De kleine Generaal’ was hierin dus meteen zichtbaar. Fraai was het spel allerminst, maar de meer defensieve tactiek van de Hagenaar (Hagenees?) boekte meteen succes en op korte termijn (lees= tot het eind van dit seizoen) is dat wat nodig is om de club nog een respectabel aanzien te geven op de Eredivisie-ranglijst aan het eind van dit seizoen.

 

En het volgende seizoen? Daar is men blijkbaar toch ook al volop mee bezig want inmiddels is het bericht de wereld (althans, de Rotterdamse voetbalwereld) in gekomen dat het bestuur bezig lijkt te zijn met het losweken van Henk Fraser bij Sparta. Qua instelling, houding, voetbalvisie en uiteraard het spelersverleden in de Kuip van de ex-speler van de Rotterdammers van Zuid een goede zaak dunkt mij. Alleen jammer dat zijn net begonnen werk bij de stadsgenoot uit ‘West’ daarmee abrupt wordt afgebroken. Als het tenminste daadwerkelijk tot een overeenkomst komt tussen de spijkerharde maar technisch goede verdediger van weleer en Feyenoord. We zullen het spoedig weten.

 

Tot de volgende keer beste lezers!

 

 

Geschreven door Peter van Herp.