Talent Talks:


Donna Jansen gaat voor Tokyo 2020!! 08-12-2018

Donna Jansen sprak zelf de juiste woorden, voor het eerst ontmoetten wij elkaar en ze zei: “Het lijkt of we elkaar al veel langer kennen, leuk om jullie eindelijk te ontmoeten.” Dit gevoel was geheel wederzijds en de toon voor een mooi gesprek was gezet. Tijdens het interview leren we Donna (en niet te vergeten haar moeder/manager Andrea) nog beter kennen. Over haar angsten, de moeilijke periode op de middelbare school, het vallen en weer opstaan, haar wensen en idealen. Gaat u zitten voor een intrigerend verhaal. 

 

20 jaar geleden, op 14 maart 1998, werd Donna in Spijkenisse geboren. Vader Edwin en moeder Andrea werden de trotse ouders van een prachtige dochter en konden hun geluk niet op. Als Andrea hier over vertelt, zie je de lach en liefde die er voor Donna was en is, op haar gezicht. Ontzettend moeilijk en precair, is het dan om te vragen wat er met Donna gebeurd is, waardoor ze uiteindelijk heeft gekozen voor rolstoeltennis?

 

Omdat Donna op de lagere en middelbare school vaak onbegrip voelde voor de aandoening die ze had (Er werd vaak gevraagd: “Wat is er gebeurd? Heb je een ongeluk gehad of ergens een blessure opgelopen?”), wil Donna haar verhaal meteen doen. “De lezers moeten een juist beeld hebben van de situatie”, zegt ze. “Ik heb er best veel moeite mee gehad om erover te praten en dit heb ik af en toe nog steeds. Nu doe ik het om duidelijkheid te scheppen, liever meteen.” Uw interviewer, opgelucht, luistert zeer aandachtig toe.

 

Donna: “Een week of drie na de geboorte bleek dat ik extra beenplooi had. Dat is over het algemeen bij baby’s niet zo heel goed. Mijn ouders zijn toen met mij naar het consultatiebureau gegaan en die vertrouwden het niet. Aan mijn moeder werd verteld dat de situatie zorgwekkend was en we zijn meteen doorgestuurd naar het Ikazia ziekenhuis. Daar hebben ze een echo gemaakt en na het bekijken hiervan werd ik doorgestuurd naar het Sophia Kinderziekenhuis. Hier richtte men zich op de heup. Het bleek om een heupluxatie en heupdysplasie in het linkerbeen te gaan. Bij een heupluxatie is de heupkop uit de kom. Deze aandoening komt voor bij 1 op de 1000 baby's. In het Sophia hebben we de tijd erna diverse keren röntgenonderzoek gedaan en na drie maanden is de heup gepositioneerd. Ik moest toen voor drie maanden in een gipsbroek en geloof me dit is geen pretje. Bij de volgende controle “stond” de heup nog niet goed en moest ik van de arts voor een jaar een spreidbeugel gebruiken, de laatste maanden gelukkig alleen ‘s nachts.” Andrea voegt toe: “Donna was toch een heel speelse baby, ze kroop veel en was blij en levendig. Tot aan haar tweede jaar volgden er maandelijkse controles en gaf men aan de ontwikkelingen te blijven bekijken.”

 

Donna: “Rond die periode, constateerde de orthopeed dat ik ook beenlengteverschil had. Dit bleek uit een van de jaarlijkse controles op de polikliniek. Op het, mag ik wel zeggen, dieptepunt, zat er 8 cm verschil tussen mijn linker- en mijn rechterbeen. De artsen hebben in de 10 jaar erna, van mijn tweede tot en met mijn twaalfde dus, alle focus op dit probleem gelegd. Er werd voorgesteld om in mijn groeispurt, de groeischijven uit mijn rechterknie te halen. Mijn goede been dus! Voor zowel de uitvoerend arts, maar uiteraard ook voor ons was dit een ongelooflijk moeilijke beslissing. We wisten niet of dit een structurele oplossing zou bieden en moesten hier echt goed over nadenken. Uiteindelijk hebben we dit laten uitvoeren en het verschil is nu nog anderhalve centimeter. Omdat er in die periode “alleen” naar het verschil gekeken werd, was er geen aandacht meer voor mijn heup. Later zal blijken dat dit niet verstandig was.”

(Donna, heeft de hal van het Sophia Kinderziekenhuis vaker gezien dan haar lief was)

 

Donna ging naar de Annie M G Schmidt in Spijkenisse en zat in een hele grote klas van 33 leerlingen. Zij heeft het daar heel erg naar haar zin gehad. “Voetballen met de jongens en meidengedoe met de meiden.” Donna werd niet gepest, men maakte wel grapjes, want zij liep raar, ze hoorde wel wat om haar heen, maar ze was zelf heel sociaal en zeker niet zielig. Het was een natuurlijk proces en Donna heeft alles mee gedaan. Na de periode van jarenlange ziekenhuisbezoeken en het prille begin van de puberteit, raakte Donna in een dip.

 

“Ik mocht niet mee naar Londen, het was te veel gedoe”

 

 

Er volgden na die tijd meerdere operaties en na de heftigste ingreep was ik zelfs een jaar thuis. De eerder ingezette schroeven mochten eruit en er volgde op mijn zestiende opnieuw een operatie. Een bot dat aan mijn bilspier vastzat, zat veel te hoog en behoorde duidelijk lager te zitten. Het bot moest worden afgezaagd en vervolgens een stuk naar beneden weer vast worden gezet. Een ingreep die de betreffende chirurg nog nooit had uitgevoerd! Hij besloot toch door te zetten en uiteindelijk heeft dit vrij goed uitgepakt.”

 

“De arts had zo’n ingreep nog nooit uitgevoerd!!” Ik was nog niet eens uitgegroeid!” 

Meerdere leerlingen dachten dat ik vakantie had of dat er een ongeluk was gebeurd. Een aantal van mijn beste vrienden bezocht me, ik hoorde helemaal niets van school. Nee, ik heb niet het gevoel dat de leiding van de Ring van Putten heel erg empathisch was. Een uitzondering in alles moet ik maken voor mijn mentoren in de vierde en vijfde klas, meneer van Osnabrugge en meneer Siebelink. Zij steunden mij enorm. Ik zat mentaal in een enorme dip en zat tegen depressiviteit aan. Ik deed helemaal niets en dat was geheel onnatuurlijk voor mij. De muren kwamen op me af, anderen interesseerden me niks en ik voelde me volledig in de steek gelaten. Als klap op de vuurpijl mocht ik na de vierde operatie niet van VWO5 naar HAVO5? Ik wilde hier zelf voor kiezen, omdat ik het gevoel had dat dit op dat moment de juiste stap voor mij was. Een ander voorbeeld was, dat al mijn lessen op de tweede verdieping waren en dat ik met een stoeltjeslift naar boven moest. Nu wil je als zestienjarig meisje best gezien worden, maar niet op deze manier. Toen mijn ouders en ik hierover aan de bel trokken, zei men doodleuk dat ik dan maar tien minuten eerder uit de les moest gaan, om op tijd en zonder anderen te storen bij de volgende les aan te komen. ”

 

“Ik vond het rolstoeltennis echt verschrikkelijk,

het was voor mij eens maar nooit meer “ 

 

Donna: “Ik ging naar de Ring van Putten, de middelbare school. Als ik hieraan terug denk en heel eerlijk ben, begonnen hier de problemen en werd ik geconfronteerd met het feit dat ik echt een aandoening had. Ik zat in mijn groeispurt, mijn gewrichten groeiden niet goed mee en ik kreeg logischerwijs problemen. Normaal gesproken is brugpieper zijn al lastig, maar voor mij in dit geval helemaal. Ik was 12 jaar en begon daar aan het tweetalig onderwijs. Een opleiding waar men af en toe op reis gaat. Zo ook in het eerste jaar. Men ging naar Londen en ik mocht niet mee!? Het was te veel gedoe met vervoer en men wist niet wat men ermee aan moest. Sociaal gezien had Donna het best naar haar zin op school in de eerste en tweede klas. Tot zij aan het eind van de tweede klas haar eerste grote operatie kreeg. “Uiteindelijk kreeg ik op m’n 14de weer een operatie. Ik was erg down en kreeg toen morfine. Ik kon veel minder goed lopen. Er moest wel wat gaan gebeuren. Ik had te weinig afleiding, ik verloor mezelf. Ik ben toen weer naar Sophia gegaan en heb er met meerdere mensen gesproken. Men heeft me uiteindelijk doorverwezen naar Assen. Daar zat een gespecialiseerd arts . Hij wilde binnen drie weken opereren! De spoedoperatie die hij voorstelde was een Heup Ganz-Osteotomie. In het kort wordt hierbij de heupkom losgemaakt uit het bekken en over de heupkop in de goede stand gedraaid. Vervolgens wordt de heupkom in de goede stand vastgezet. Hierdoor wordt het contactoppervlak tussen de kop en kom vergroot, waardoor de pijnklachten verminderen of verdwijnen. Ook de kans dat slijtage zich ontwikkelt, neemt hiermee af. Normaal gesproken wordt deze operatie alleen uitgevoerd als men uitgegroeid is! Ik was 14 en nog lang niet uitgegroeid! Na lang overwegen en overleg, heeft hij besloten toch te opereren. Het was een ingewikkelde operatie, die 4 uur in plaats van anderhalf uur in beslag nam. Hij heeft uiteindelijk de heup met schroeven vastgezet. Omdat er in de periode van 10 jaar te weinig aandacht voor mijn heup was geweest, is de dysplasie complexer geworden en hiermee de probleemgradatie ook. De dysplasie was helaas blijvend. 

 

 

(Donna heeft veel beter geleerd om "onder de bal te komen" en een "rondje om" te gaan)

  

“Vroeger heb ik bij VV Hekelingen gevoetbald. Ik kon dit maar een jaar volhouden. Ik kreeg te veel spierpijn en moest letterlijk en figuurlijk achter de bal aanrennen. Grappig was, dat de toenmalig trainer niet eens doorhad dat ik een “handicap” had, hij moet een soort van “Pietertje” gevoel hebben gehad, je hebt goed je best gedaan Donna, maar kom nu maar even naar de kant.”

 

“Ik ben toen gaan tennissen bij LTC Spijkenisse en werd gecoacht door Stefan Weeda. We speelden een mini competitie in de zogeheten meiden jeugd competitie in de categorie 13 t/m 17. Tennis was een geweldige uitlaatklep. Ik genoot ervan en bloeide volgens mezelf en mijn omgeving weer helemaal op. Na verloop van tijd besefte ik dat “mijn meiden” verder gingen en ik niet meer op dat niveau mee kon. Ik bleef op hetzelfde niveau hangen. Stefan heeft me zeer goed begeleid en nog wel geprobeerd me op een andere manier te laten slaan maar dit hielp alleen op de korte termijn. Toen ik op mijn 15e echt niet meer kon tennissen, was dit bovenop alles wat ik meemaakte op school wel de druppel die de emmer deed overlopen. Dit bedoel ik mentaal gezien, die dip waar ik het eerder over had, werd alleen maar erger hierdoor.”

 

De Donna van twee jaar geleden was bij de pakken neer gaan zitten, maar de Donna van nu niet meer!

 

“Ik had in 2015 al kennis gemaakt met rolstoeltennis via Facebook. Dit was de groep rolstoeltennissers in Spijkenisse. Bob de Jong en Edwin Roskam hadden een groep met rolstoeltennissers opgezet en ik wilde het wel een keer proberen. We hebben ons toen ingeschreven en ik vond het echt verschrikkelijk!! Ik was heel slecht en kreeg de bal wel of niet net over het net. Er moest een knop om en wat mij betrof, was het eens maar nooit meer. Ben toch voor een tweede gegaan en na de derde keer ging het een stuk beter. De hele groep ging gezelliger met elkaar om, we leerden elkaar beter kennen en ik leerde beter met de stoel omgaan. Ik voelde me ook weer ergens thuis, in plaats van een buitenbeentje omdat ik iets mankeer. Toen ik op een gegeven moment ook een leenstoel die geavanceerder was, waren de ontwikkelingen ook op technisch vlak positief.”

 

“Twee maanden later ging ik in Boxtel dubbelen met Edwin Roskam. Ik had het competitieve gevoel enorm gemist en dat vond ik toen enigszins terug. We gingen met een groepje van vier, ranglijst toernooien spelen en het begon echt bij me te leven. Na Boxtel gingen we naar Meppel en gingen we ook naar rolstoeltennis in Ahoy kijken. Ik kreeg er, samen met mijn moeder, een rolstoeltennis clinic en ik deed zelf daaraan mee. Ik moest meedoen, maar wilde eigenlijk niet. Ik ben zo blij dat ik het gedaan heb!”

 

 

“De man die de clinic gaf, was Marc Kalkman, de voormalig bondscoach in het rolstoeltennis. Nadat hij me had zien spelen, gaf hij zijn nummer en vertelde me dat ik een keer naar Hilversum moest komen. Ik ben toen niet gegaan. Ik heb bewijsdrang naar mezelf en ga pas als ik denk dat ik goed genoeg ben. Dat was op dat moment zeker niet het geval en ik wilde eerst toernooien spelen en mezelf bewijzen voordat ik hem zou bellen. Ik mocht het laatste toernooi van het jaar in de Main Draw spelen. Dat was geweldig. Ik versloeg de nummer 7 van Nederland en na dit oppompen van het zelfvertrouwen, besloot ik Marc alsnog te bellen. We hebben toen een goed gesprek met hem gehad en aansluitend heb twee uur met hem getraind. Na de training vertelde hij ons dat ik met hard werken de Top 12 van de wereld zou kunnen bereiken?! Ik was in de zevende hemel en wist niet wat te zeggen. Het was net na m’n examen. Ik was geslaagd voor 5 havo en had me net ingeschreven bij de Hoge School. Deze school verleende wel alle medewerking en paste zich aan. Ik zou vijf uur per week trainen bij Marc, tennissen met mijn oude gymleraar van de Ring, meneer Ronteltap en op zaterdag spelen bij Halfweg en LTV de Hartel.”

 

(Marc Kalkman, de voormalig bondscoach, die 100% vertrouwen in Donna heeft)

   

“Marc schetste wat hij had bereikt en hoe. Door een team van supporters en sponsoren om je heen te bouwen kun je veel bereiken. Ik werd technisch ondersteund door één van de beste trainers en heb tijdens de eerste periode enorme stappen gemaakt. Ik heb een andere backhand aangeleerd en hoe ik beter onder de bal kan komen. Heb geleerd een parcours en achtjes te rijden i.p.v. normaal een stap opzij te kunnen doen. Ik hoor zelfs van mensen dat ik ze met mijn verhaal geïnspireerd heb. Zo heb ik bijvoorbeeld heel mooie ontmoetingen en gesprekken gehad met Wendi Schutte. Het is zeker niet mijn doel om te inspireren en mezelf op deze manier te profileren, maar als het gebeurt is het mooi meegenomen. Er zijn ook een aantal mannen die rolstoeltennis als introductie wilden spelen. Ze vroegen zelfs waar ik trainde en of ik met hen wilde spelen in de Mixed Dubbel.”

 

“De afgelopen anderhalf jaar waren pittig, in Nice kwam alles eruit”

 

 

“Na een aantal maanden trainen onder Marc, kreeg ik ook de gelegenheid extra uren te maken met de bondscoach: Dennis Sporrel. Hij gaf me privé trainingen op maandag. Ik trainde sinds september 2017 al mee met de groep, maar de anderen waren beter. Het belemmerde me een jaar lang en ondanks dat ik er sportief wel op vooruitging, werd het mentaal steeds lastiger. Ik was toch die Donna, die na alle klappen, alles wel aankon? Waarom voelde ik me dan niet beter? Ik kon er met niemand over praten. En voor mijn gevoel zeker niet met mijn trainers, die alles voor mij deden. De bondscoach stelde zelfs voor om met een sportarts te gaan praten. Tijdens en na een toernooi in Nice kwam alles er uit. Ik liet mijn moeder een ticket naar Nice boeken en moest haar spreken. Het gesprek luchtte enorm op en er kwam een plan van aanpak.”

 

“Allereerst nam ik een week vrij en deed hierin niets, dit is wat de bondsarts aanraadde. Ik heb een uur lang bij haar gezeten na dit toernooi, want ik zat er helemaal doorheen. Ik verwachtte er niks van, maar het pakte totaal anders uit. Ik kon alles zeggen, werd zelfs enorm emotioneel, lachte en huilde tijdens het gesprek en liet alles “los”. Het heeft me enorm geholpen. Ik heb in die week, hoe raar dat ook klinkt, heel veel lol gehad. Ik genoot van mijn vrije tijd en had lang niet zo’n fijne week gehad.

 

Mijn team, onder aanvoering van moeder Andrea zorgde ervoor dat de randvoorwaarden beter ingevuld werden en dat er handvatten kwamen. Ik wilde me volledig richten op het tennis en dit werpt zijn vruchten af. Ik speelde mijn beste toernooien tot nu toe, na mijn instort momentje. Zelfs de bondscoach gaf aan me nog niet eerder zo vrolijk te hebben gezien als toen. Uiteindelijk leer je elkaar beter kennen en weet je wat je aan elkaar hebt en dat had ik nodig. Ik vind het lastig om vanuit mijzelf aan te geven als er iets is en had dit duwtje in de rug gewoon even nodig.”

 

 

 

“Ik ga voor Tokyo 2020 en

zal strijden met alles wat ik waard ben “ Verwijderen

 

“Mijn grootste doel is nu: Tokio 2020. Dit vind ik lastig om uit te spreken, want dan komt er toch wel weer een bepaalde druk. In eerste instantie gaf ik twee jaar geleden in het eerste gesprek aan, het beste uit mijzelf te willen halen. Maar dit is natuurlijk niet echt een doel en voor een goede planning moest er een ‘echt’ doel komen. Dus in het enthousiasme van toen heb ik een keer hardop gezegd dat Tokio dus mijn doel moest gaan zijn. De kwalificatie hiervoor start in Juni 2019. Je moet vanuit IPC (de Internationale bond) in de top 22 van de wereld staan. De NOC/NSF heeft de lat zelfs gelegd op top 10 van de wereld! Daarnaast mag je per land maar 4 vrouwen afvaardigen en ik ben nu de nummer 5 van Nederland. Ik moet dus “alleen” de #13de van de wereld nog even voorbij. Dit is de Nederlandse Michaëla Spaanstra. Ik ben zelf de nummer 30 van de wereld. Ik ben vaak te vinden in M.Point Life Style Center waar ik aan mijn kracht en conditie kan werken. Ook zal ik nog meer op de baan te vinden zijn om aan mijn techniek te werken. Ook werk ik aan de balans tussen sport, voeding en vrije tijd. Ik vind het heerlijk om Sushi te eten, muziek te luisteren (Nickelback/ Bocelli/Eminem) en wil graag af en toe een boek lezen. Ook ben ik graag met vrienden door bijvoorbeeld te quizzen in Merz. Ik ga ervan uit dat de juiste combinatie gaat zorgen voor de beste prestaties.”

 

 

 

“Ik moet punten halen en de toernooien zorgvuldig uitkiezen!!”

 

“Zo rond deze tijd ga ik alle toernooien voor volgend jaar inplannen. Ik hou dan rekening met mijn subdoelstellingen en met mezelf. Er is een kalender met 200 toernooien en hier moet ik uit kiezen. Het is een kwestie van de toernooien zorgvuldig uitkiezen. Het Flanders Open, de ITF Sion Indoor in Zwitserland en de toernooien in het prachtige Vilamoura en Nice mogen zeker niet ontbreken. Al is het alleen maar om de sfeer van deze toernooien, de vele Nederlanders die er komen en om mijn opa en oma weer te zien die in Pera, vlakbij Vilamoura wonen. Ook Antwerpen, waar ik tot nu toe mijn mooiste toernooizege behaalde zal op de lijst staan.”

 

(Donna won het Mixed Toernooi van het Open Barneveld samen met Rutger Bakker)

  

“Uitgangspunt is, dat ik zoveel mogelijk punten moet behalen voor de wereldranglijst en in mijn keuze neem ik toch ook altijd mee wat de kosten zijn voor zo’n toernooi. De sterkere speelsters, waar ik me graag mee wil meten af en toe spelen toch vaak op een hoger toernooi. Daarbij moet ik een afweging maken tussen punten en kosten. Gelukkig heb ik een team van sponsoren en supporters om me heen kunnen verzamelen. Maar ik kan niet altijd om geld vragen. Als het erop aankomt, steken mijn ouders er ook weer geld in, maar dit kan ook niet altijd de bedoeling zijn. We zijn super dankbaar voor de steun die ik krijg op welke manier dan ook, van mijn sponsoren, maar meer sponsoren zouden natuurlijk van harte welkom zijn.”

 

 

“Wij kunnen veel betekenen voor een eventuele sponsor. Naast enorme betrokkenheid van onze kant, is er ook veel exposure in de media en bij de nationale en internationale toernooien. Verder kunnen we de bedrijven veel benoemen in onze social media. In de loop van de samenwerking kunnen we eventueel kijken naar het geven van clinics, sponsoravonden en inspiratie speeches voor personeel. Als men zelf leuke ideeën heeft, kan men het gewoon laten weten. Uiteindelijk wil ik dat iedereen blij is met wat we doen voor elkaar. Wat mij betreft is het geen kwestie van altijd maar de gebaande paden betreden. Mijn insteek is dat het persoonlijke contact uitstekend moet zijn. Eind december geven we bijvoorbeeld een kerstborrel voor degenen die ons het afgelopen jaar hebben ondersteund en ik verheug me nu al om iedereen te zien. We willen kijken of er bedrijven zijn die zich voor langere termijn aan ons willen verbinden, zodat ik mijn dromen waar kan maken!”

 

Sport op Voorne Putten wenst Donna veel succes bij het najagen van haar dromen en kijkt uit naar onze ontmoetingen tijdens het Sportgala Nissewaard (Donna won er vorig jaar en is opnieuw genomineerd) en de Kerstborrel. Ik (Marcel) kan niet wachten om haar weer te spreken, want het leven van Donna is zo interessant, dat je er een boek over zou kunnen schrijven! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op de foto Donna met Astrid, de uitstekende gastvrouw van restaurant de Smaeck van Hellevoet. 

 

Wij danken Restaurant de Smaeck van Hellevoet, Sponsor van SportopVoornePutten, voor de gastvrijheid en de support!

 

 

 


Shaquille Warren: "Ik wil mijn dromen in privé en in de sport waarmaken!"

Zelden heeft een interview zo aan het verwachtingspatroon voldaan, als dat met hockeyster Shaquille Warren op vrijdag 21 september 2018. Spontaan, slim en zelfverzekerd, open en  mentaal enorm sterk. Over haar passie: hockey, de overwinningen en teleurstellingen hierin en de parallellen in haar privé en sportleven. We spraken Shaquille in Restaurant de Smaeck van Hellevoet, supporter van SportopVoornePutten.

 

 

 

 

Waar ben je geboren, getogen en opgevoed?

Ik ben geboren in Spijkenisse en min of meer opgevoed in Hellevoetsluis en Brielle. We wonen sinds mijn zevende in Brielle, maar daarvoor in Hellevoetsluis.  Mijn ouders hebben een bewuste keus gemaakt om i.v.m. het bedrijf en de privacy naar Brielle te verhuizen en we wonen daar nu nog steeds. Ik zat in Hellevoetsluis op de basisschool en later ook op de middelbare school. Vandaar dat we ook niet al te ver weg wilden wonen. Brielle is wat dat betreft goed te doen.

 

Waar ging je naar Basisschool?

Ik ging naar de Kring in den Bonsen Hoek . Hier heb ik zelfs een schat van een vriendin aan over gehouden, Nikki de Hoog. Ik mag gerust zeggen dat we nu nog dikke vriendinnen zijn en nu gelukkig nog heel veel contact hebben.

 

Waar ging je naar de Middelbare school?

Ik ging naar het Jacob van Liesveldt in Hellevoetsluis.  Ik deed eerst mavo en heb toen havo gedaan. Wat ik ook doe in mijn leven, ik hecht me snel aan zaken en wil nooit ergens weg. Dit blijkt iedere keer weer. Ik had mijn mavo diploma behaald en ondanks dat het veel te moeilijk leek maar omdat ik graag op het “Jacob” wilde blijven en toen al wist dat ik de HALO wilde gaan doen, ( Leraren opleiding voor Lichamelijke Opvoeding), besloot ik mijn havo diploma te gaan halen.  Normaal gesproken is het zo, dat veel leerlingen die iets met sport willen doen kiezen voor het CIOS. Dit was in Goes. Ik was toen 15 jaar, wilde niet teveel reizen en natuurlijk niet teveel van huis zijn. Dit leek dus niets voor mij. Mijn toenmalige gymlerares, Nathaly de Man, wees mij op de HALO. Dit leek mij wel wat en Nathaly en ik hadden een mooie klik. Mijn doelstelling was dus HALO en we deden samen oefeningen hiervoor en ze gaf me diverse tips. Ik haalde met hangen en wurgen een 5.5 gemiddeld op mijn examen, maar mijn doel was bereikt en ik moet zeggen dat ik nu de tijd van m’n leven heb op de HALO. Wat ontzettend leuk is om te vermelden, is dat ik nog steeds als begeleider meega, als de meiden van het Jacob van Liesveldt op wintersport gaan. Ik vind dit een eer om te kunnen doen.

 

                  "Ik probeer de techniek van tegenwoordig juist te gebruiken"

 

Ik durf het bijna niet te vragen aan een 21-jarige, maar hoe was je jeugd?

Ik had een heel onbezorgde jeugd. Ik was en ben bijna altijd buiten. Was bijna altijd bezig met het spelen van een sport of ik was met de paarden bezig. Ondanks het eigen bedrijf, was mijn moeder, toen ik echt klein was, heel vaak bij mij. Mijn vriendinnetjes mochten altijd komen en bij me blijven spelen en slapen, zeker als ze “helemaal” uit Hellevoetsluis kwamen. 

 

De huidige generatie zien we niet veel meer buiten?

Nee helaas niet. Vanuit mijn leraren opleiding zien we dit helaas steeds meer. De jeugd van tegenwoordig, Shaquille lacht, speelt steeds meer op de telefoon en of tablet. Ook spelen ze natuurlijk meer achter de computer of op de televisie. Ik probeer de mogelijkheden die er met de huidige techniek zijn steeds meer te gebruiken in het lesgeven en in de opvoeding.  Ik werk sinds kort op de Godfried Richter school in Rozenburg en geef hier o.a. gymles. Er zijn bijvoorbeeld programma’s waar je de QR code kan laten scannen en dat de leerlingen dan de dansjes na moeten doen, dit motiveert en gebruik ik zoveel mogelijk in mijn gymlessen. Ik denk toch dat dit de toekomst is.

 

Heb je het gevoel dat je gepusht bent door je ouders de dingen te gaan doen, die je nu doet?  

Nee helemaal niet,  zegt Shaquille volmondig , integendeel. Ik mocht al mijn keuzes zelf maken. Heb het naar je zin en leg jezelf geen druk en spanning op, was het motto van mijn ouders. Ik leg mezelf juist wel druk op en ze zeggen dat dat alles met plezier en zin begint, de resultaten komen dan vanzelf. Ik heb me juist altijd gesteund gevoeld. Zo werd ik drie keer in de week heen en weer gereden om te trainen bij HC Voorne en als het nodig was, op zaterdag en zondag ook. Het kostte veel tijd maar ik heb het gevoel dat ze het altijd met veel plezier hebben gedaan.

 

Hoe ben je in ’t Hockey en dan allereerst bij HC Voorne  terecht gekomen?

Ik had toen een soort van  broer in Max Traa. Men dacht altijd dat wij broer en zus waren en wij gingen hier graag in mee ;-). Max speelde in de F jes en vroeg mij steeds of ik zin had om te komen kijken. Ik hield dit steeds af, maar omdat hij maar bleef zeuren stemde ik er toch mee in. Ik ben toen zelf ook in de F jes gaan spelen. Daarna kwam ik in de D3 en in de C1, B1 en A1. Ondanks dat anderen en ikzelf dachten dat dat wel het hoogste was, dat ik kon bereiken, ging ik er toch steeds meer in geloven en zag ik dat er toch meer in zat. Ik ging me meer focussen, harder trainen en toen ging het heel snel. Ik ging op jonge leeftijd in Dames 1 spelen en werd steeds fanatieker. Toen ik ook nog eens op de HALO kwam, met veel topsporters om me heen, ging ik echt inzien dat het hockey nog meer voor mij kon betekenen en ik voor het hockey. Je komt dan toch in een topsportcultuur en dit motiveert nog meer.  Na 3 jaar in dames 1 bij HC Voorne, ben ik in maart 2017 in contact gekomen met Peet Maat van Hc Schiedam 1. Ik heb toen uiteindelijk besloten om over te stappen. 

 

Shaquille (linksboven) wist hier nog niet, wat hockey allemaal voor haar ging betekenen!?

Hoe ging het daar? 

De stap was vrij hoog, je traint de ene week met Dames 1 en de andere week met Dames 2. Karlijn Petri, oud international ging de scepter zwaaien bij de selectie en in het eerste jaar zag ze het zeker zitten met me. In het voorjaar van 2017 haalde ik het eerste team.  Het werd een geweldig seizoen en we promoveerden zelfs. Het was een erg hecht team en we hadden erg veel over voor elkaar. Omdat we promoveerden, werd de club veel interessanter voor jonge talenten en goede meiden en hierdoor werd de selectie voor het nieuwe seizoen nog pittiger.

 

 

                      "Mijn relatie met mijn ouders is heel belangrijk"

 

Je viel helaas af? Hoe ga je om met deze teleurstelling?

Misschien wel te goed in het begin. Ik relativeer alles heel snel en dacht meteen als ik in het tweede speel, is het goed dat ik ruimte krijg. Ik heb dan meer handelingssnelheid en als ik meer acties kan maken, speel ik mezelf vast weer in de picture. Dit is natuurlijk de verkeerde mentaliteit en ik zou er natuurlijk doodziek van moeten zijn ( van binnen ben ik dat natuurlijk ook). Ik zag de meiden in een aantal wedstrijden en afgelopen week was hun teamweekend, hier had ik natuurlijk bij moeten zijn!

Bij HC Schiedam valt het tweede geheel onder de selectie, dus ik behoor nog wel tot de selectie. Maar ik speel met het volste vertrouwen in het tweede team. Ik begrijp niet waarom er dit jaar weer meer lukt als in het afgelopen jaar. Al moet ik in alle redelijkheid zeggen dat ik vorig seizoen rouleerde in de aanval en nu dat ik op mijn vertrouwde plaats op linksvoor speel weer mijn oude spel kan spelen. Ik sprak hier afgelopen week nog met mijn moeder over en vergelijk het een beetje met mijn schooltijd. Ik deed eerst MAVO en ging toen havo doen omdat ik volhardend was in mijn doelstellingen. Ik ben hierom ook vastberaden om het eerste weer te halen. In het laatste jaar van mijn opleiding schrijf ik grotendeels een scriptie en hoop ik mijn “Minor” te behalen in Sportpsychologie. Dit kan mij nog vaak ondersteunen in mijn doelen en hetgeen ik wil bereiken. Ik mis de meiden van het eerste enorm, maar velen van hen steunen mij heel erg in de eventuele terugkeer. Willemijn van der Velden , bijvoorbeeld, is een dame die mij motiveert en inspireert. Het feit dat ik, naast twee keer trainen per week met het tweede, ook nog een keer per week met het eerste mee mag trainen, geeft mij kracht en hoop.

 

Wat doe je extra om beter te worden?

Allereerst heb ik de coach van het tweede gevraagd extra kritisch op me te zijn en in te gaan op detail. We werken aan mijn handelingssnelheid en techniek. Met Max Doeven,  speler van heren 1 en samen met mij trainer van het G team van HC Schiedam, werk ik voor de G Training aan mijn slag en dit helpt me deze te verbeteren.

 

Ja het G Team, hoe ben je hierbij gekomen?

In 2017 zag ik de vacature van Coach bij het G team. Ik heb eerder nagedacht om coach te worden, maar ik vind dat als je dit wil doen, het goed moet doen. Een ander team coachen en er op trainingsavonden en wedstrijddagen zijn, zag ik nog niet zitten. Omdat ik altijd al een zwak had voor  mensen met een beperking en het erg goed kan combineren met mijn eigen trainingen en wedstrijden, ben ik de uitdaging aangegaan.  Het lukt enorm goed en voor dit seizoen is er dus met Max Doeven zelfs een trainer bijgekomen. Het klinkt cliché, maar ik krijg er zoveel voor terug, mijn spelers/ speelsters zijn heel dankbaar

 

 

 

Shaquille hoopt, als linksvoor, in het nieuwe seizoen, haar befaamde acties weer te kunnen gaan maken. 

Hoe ging het in de oefencampagne,  voorbereiding met Dames 2?

De selectie was ietwat laat rond, hierdoor hadden we iets langer nodig om naar elkaar toe te groeien. We hebben 2 weken met de selectie getraind en er ontstaan steeds meer automatismen. Het is een team met veel verschillende individuen, maar ik ben ervan overtuigd dat we het tot een geheel kunnen smeden.  We hebben in de voorbereiding  alleen van het sterke Pollux dames 1 verloren. In de competitie zijn we inmiddels twee winstpartijen verder. We wonnen met 3-2 van Hudito en met 2-1 van Westland. Zondag spelen we een belangrijke streekderby, uit tegen HC Rotterdam.

 

Wat verwacht je van dit seizoen.

We hebben met elkaar doelen gesteld. Sommigen hebben het zelfs over een kampioenschap. Ik vind dat je dit niet zomaar moet roepen. Het verhoogt het verwachtingspatroon en zet meer druk op ons. Ik zeg dan, net als mijn ouders vroeger, het plezier staat voorop. Leg jezelf niet te veel druk op. Probeer het resultaatgerichte luchtig te houden. Vervolgens kun je  hieruit meer plezier en sfeer  creëren waardoor resultaten ontstaan. Voor mezelf, wil ik, veel acties maken, veel balcontact hebben en opvallen.

 

Wat moet je ervoor laten om op dit nivo te spelen?

Als ik heel eerlijk ben vind ik niet dat ik er iets voor moet laten. Natuurlijk zou ik wat vaker willen stappen met mijn beste vriendinnen en een drankje willen drinken. Ik let natuurlijk ook op mijn eten en slaap goed, maar dit is gewoon mijn lifestyle en hier ben ik tevreden en gelukkig mee. Op zondag na de wedstrijd vieren we, als we winnen dan, heus wel een feestje met een biertje en een Jillz. Verder geniet ik gewoon van de dingen die ik doe, dit leven hoort nu eenmaal bij mij en zou het echt niet anders willen. De mensen om me heen weten dit ook en accepteren dat.

 

Wat is je Ambitie als speler en evt. trainer?

Ik zou inderdaad ooit trainster willen worden maar echt pas als ik alles uit mijn eigen carrière heb gehaald. Tevens wil ik er voldoende tijd voor vrij kunnen maken om me er vol overgave op te storten. Naast de eerder genoemde “Minor” moet  ik dit schooljaar een scriptie schrijven. Deze  gaat over talent selectie. Door het proces dat ik heb meegemaakt lijkt het me zinvol om de scriptie hierover te schrijven. Dit gebruik ik ook in mijn toekomstvisie als Trainer/Coach.

 

Wat is je Favoriete tv programma?

Dr Deen en Moordvrouw vind ik geweldig.

 

Wat is je Favoriete muziek?

Mijn muzieksmaak is heel uitgebreid, vooral de foute meezingers tijdens (hockey) feestjes. Ik ben ook gek op Stevie Wonder.

 

Wat is je Favoriete gerecht?

Alles wat met vis te maken heeft vind ik heerlijk!

 

En tot slot je Favoriete boek en film?

Het lijkt wel of alles bij mij met sport te maken heeft, maar als film, Coach Carter en als boek Flow van Mark Lammers.

 

Sportinstituut Warren is al 30 jaar een begrip in Hellevoetsluis. Ben je al betrokken bij het bedrijf?

Het bedrijf van mijn vader staat met name voor verantwoord sporten. Ik ga en kan dus ook echt wat doen als ik in het bezit ben van mijn diploma’s.  Er zit mega veel passie in het bedrijf en dat spreekt mij enorm aan, ik doe nu dus nog niet echt iets, maar sluit niet uit, dat dit anders wordt. Afgelopen week is mijn vader met projectgroep Warren in Italië geweest. Hier heeft men o.a. een  fabriek bezocht voor onderdelen en is men op zoek geweest naar trends en vernieuwing.

 

 

Inderdaad, men is ook fan van vernieuwing en innovatie?

We hebben sinds kort het zogenaamde BIO circuit. We zijn een van de eerste die het in Europa heeft staan. Het is voor iedereen geschikt. Een training in circuit vorm van een half uur waar bij je kracht en conditie traint  je krijgt een gepersonaliseerd schema dat gebaseerd is op je unieke situatie en met twee keer een half uur in de week is resultaat gegarandeerd. Ik heb het zelf uiteraard getest en de overige meningen zijn laaiend enthousiast. Het vertrouwde circuit is er  uiteraard ook nog.

 

Ze gaan ook nog spinnen voor het goede doel?

Jazeker, we steunen het Sophia Kinderziekenhuis. In februari 2019 gaan we hiervoor Spinnen Voor Sophia. Op al onze social media kanalen vind je hier meer informatie over.

 

 

Wat zijn je dromen?

Ik wil heel graag van het leven genieten en dat probeer ik heel erg. Ik denk dat uiteindelijk alles goed komt. Ik streef ernaar dat al mijn dromen, privé en in de sport uit mogen komen.  Ik wil mijn studie goed afronden en hoop dat ik iets vind dat heel dicht bij mijn hart ligt. Verder hoop ik dat ik dagelijks leuke dingen mag doen,  die goed voelen en geen verplichting zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wij wensen Shaquille zeer veel succes met het bereiken van haar dromen en bedanken haar voor dit spontane interview. 


Het eerste interview in deze nieuwe rubriek is het dubbelinterview met onze talenten Senna en Finn Wuisman!

Senna wil graag het WK op de Weg rijden en Finn de Tour de France !!

De locatie voor het interview was voor zowel Senna als Finn een schot in de roos. Finn is gek op pannenkoeken, pizza en naturel chips. Senna heeft ook meer met “Fast Food” dan een gezonde maaltijd.  Haar prestaties doen anders vermoeden maar Senna (13) ziet zichzelf helemaal niet als talent en Finn (7) rijgt de ene prijs na de andere aan elkaar. Alle redenen voor SportopVoornePutten om de jonge wielrenners van PRC Delta Jeugd eens aan de tand te voelen.

Op de foto Finn Wuisman, voor het restaurant van onze sponsor De Koek&Pan uit Hellevoetsluis

 

-      Waarom heb je voor wielrennen gekozen?

Finn lacht, hij heeft de beslissing zelf genomen om te gaan fietsen. Hij deed al aan judo en voetbal. In het jaar dat je acht wordt ( Finn wordt 30 juli, 8.) mag je gaan fietsen voor de prijzen. Dit is een goede keus geweest, zijn kamer hangt al vol met bekers en medailles.

Senna is gaan fietsen omdat vader Wuisman dit al deed en ze wilde het graag proberen om hem bij te houden.

 

-      Welk onderdeel van het fietsen vind je t leukst?

Senna is gek op de lange tijdrit, maar vind eigenlijk alle onderdelen wel leuk, al zou ik de sprint wel wat willen verbeteren. Moeder Debby vult aan dat Senna erg sterk is tijdens de verschillende wedstrijden en het vaak voor elkaar krijgt om van een onmogelijke achterstand terug te komen. Dit kost dan vaak zoveel kracht, dat er geen power meer is in de sprint. Hier moet Senna nog leren doseren.

 

Finn is gek op het rijden op de weg. Zo vond hij het NK voor de Jeugd helemaal geweldig. Hier rijden de renners meerdere rondes en als hij de ronde eenmaal kent is hij niet meer te stoppen.  Ook is Finn gek op het veldrijden, maar dan wel op een droge ondergrond.  

 

-      Hoe ziet een training er voor jullie uit? Hoe vaak trainen jullie?

 

Van februari tot en met september trainen we op de weg en van oktober tot februari op het veld. Op de maandag trainen we dan vaak op techniek en op woensdag op snelheid en duurvermogen. Afgelopen woensdag hebben we met een soort van nieuwe derny gewerkt deze ging wel 50 kilometer per uur!? 

     

-      Heb je een voorbeeld als prof wielrennen

     Senna, in het begin nog wat verlegen en onwennig, is vastbesloten en zegt meteen Peter Sagan. Waar je namen als Marianne Vos of Chantal Blaak zou verwachten, kiest ze voor De Hulk, de bijnaam van de Slowaak die 3-voudig wereldkampioen is en winnaar van ontzettend veel klassiekers. Een geweldige wielrenner en prof volgens Senna.Finn wilde eigenlijk ook Peter zeggen, maar geeft eigenlijk toe dat hij toch wel fan van Wout Poels is. De 30-jarige Limburger die vaak superknecht voor team Sky is. Finn wil wel zelf races winnen, dus is niet zeker of hij ook wel een goede knecht zou kunnen zijn.

  

-          Kun je iets meer over je laatste resultaten vertellen?

Senna: Ik ben heel erg tevreden over mijn laatste resultaten, ook al had ik, als eerder gezegd nog wat beter willen sprinten. Ik merk dat mijn tijdrit steeds beter gaat en het is jammer dat er tijdens het NK net een valpartij voor mijn neus was, anders was mijn resultaat daar nog veel beter geweest.

Even een opsomming van de laatste resultaten en hoezo dan geen talent? ;-)

  

-       Vorig weekend heeft Senna goede prestaties geleverd tijdens de internationale Rijswijkse Meerdaagse.

Op de eerste dag eindigde ze als 8e in de proloog en een nette peloton finish in de puntenkoers, waarbij ze ook nog een 2e plaats haalde tijdens een van de 3 tussensprints.Op de 2e dag was er de tijdrit over 6 km waar Senna als 9e wist te eindigen en op de laatste dag, waarbij de omloop op het programma stond, over een afstand van 20 kilometer, waarbij uiteindelijk niemand wist te ontsnappen eindigde ze uiteindelijk als 20e in een massasprint . In het totaalklassement wist ze daardoor na deze solide 3 daagse op een hele knappe 6e plaats te eindigen, en dat is in een dergelijk deelnemersveld gewoon een prima prestatie!

-Senna Wuisman 2e plek bij het Klimomnium in Dordrecht.

Op de foto Senna volop in bochtenactie.

-Senna behaalt prima 19de plaats op NK Jeugd 17-06-2018

In de meisjes categorie 5, heeft Senna prima gereden. Zij handhaafde zich prima in eerste groep. Een valpartij in de laatste bocht ontregelde de eindsprint. Senna werd 19e.

 

 

-         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

Finn:

 

Ik ben nu al dol op het behalen van een podiumplaats en wil meer en meer bekers en medailles winnen. De laatste race was in Rijswijk ( PRC Delta presteerde daar overall heel erg goed, red.) en daar werd ik uiteindelijk derde in het algemeen klassement, dus kreeg ik weer een prijs mee! Ik was totaal niet moe van de meerdaagse, maar had meer spierpijn van het spelen tussen de wedstrijden door!

 

Een opsomming van Finn:

 

-Podiumplaats voor Finn bij Rijswijkse Jeugdmeerdaagse

Tijdens de Rijswijkse internationale Jeugdmeerdaagse is Finn na 2 dagen van erg intensief koersen onder erg warme omstandigheden, met een 6e plaats in het Criterium, en een 5e plaats in de tijdrit op de eerste dag en een 7e plaats in de omloop op dag 2, met een bijzonder knappe 3e plaats in het algemene klassement in zijn categorie geeindigd……

 

-Finn negende tijdens Klimomnium

Tijdens het Klimomnium in Dordrecht op zaterdag 23-06-2018 is Finn op de negende plaats geeiindigd in categorie 1

 

-Finn keurig 13de op NK Jeugd 17-06-2018

Finn Wuisman heeft op het NK voor de Jeugd in Steenbergen een keurige 13de plaats behaald in categorie 1 bij de jongens. Met het mooie nummer 14 streed hij in het begin voorin mee. Dat kostte behoorlijk wat energie, waardoor hij wat plekjes verloor. Maar toch mooi als 13e geëindigd

 

Moeder Debby vult aan: De Categorie waarin ze rijden is leeftijdsgebonden, verschil is de afstand die er gereden moet worden of de tijd dat er gereden wordt. Hoe ouder je wordt, hoe groter de afstand en hoe ouder, hoe groter het fietsverzet.

 

-          Hoe vind je het om voor PRC Delta uit te komen

Beide jonge renners, onder wie een heerlijke gezonde broer/zus strijd heerst, merken wij tijdens het interview, vinden het mooi om voor de club uit Spijkenisse uit te komen. De vereniging doet erg veel voor ons. De trainingen zijn helemaal goed en het terrein is natuurlijk ook uitstekend. Verder is Ronald van de PRC de trainer van Senna en is hij degene die probeert haar nog beter te maken. Ook vader Wuisman doet veel in de begeleiding en is betrokken bij de training van PRC Delta op maandagavond. De ouders zijn verder verantwoordelijk voor de begeleiding van de kinderen. Deze zijn toebedeeld in vaste groepen en de ouders zorgen dan voor de kids. Ook betalen ze de fietsen waarvan Senna er twee heeft, 1 voor veld en 1 voor op de weg en Finn heeft er al drie. Gelukkig is papa goed in het maken van fietsen zegt Finn, waardoor we er vaak zelf een aantal in elkaar zetten.

 

 

-      Wat vond je tot nu toe het leukst om mee te maken, wat zou je nog mee willen maken?

Zowel Senna als Finn vonden het NK op de weg en op het veld het leukst. Finn zou in de toekomst heel graag de Tour de France willen rijden en is heel blij dat deze nu weer begint, zodat hij veel kan kijken. Senna wil onwijs graag het WK op de weg rijden.

 

-       Hoe gaat het eigenlijk op School?

Senna zit op de Ring van Putten in de tweede klas van de HAVO. Het naar school gaan en fietsen is heel goed te combineren. De enkele keer dat het voorkomt en we eerder vrij moeten vragen, is de school heel erg meegaand en zien het dan ook als Talentontwikkeling.

Finn vindt het best moeilijk op school, maar gaat toch gewoon over naar Groep 5. Vooral het parcours tijdens gym vind ik heel leuk zegt hij stralend.

 

-          Hebben jullie ook nog huisdieren?

Ja we zijn eigenlijk gek op Puppy’s maar hebben geen hond maar een konijn , Nijn, van 11 jaar. We kennen dit konijn dus al heel ons leven lang en zijn er allebei dol op.               

 

-           Wat zijn jullie aankomende wedstrijden?

De Wielerdag van Abbenbroek komt er op 15 juli natuurlijk aan en hier zijn we bij en doen we net als vorig jaar mee aan de koppeltijdrit! In en tijdens de vakantie zullen we meedoen aan de Zesdaags EJCTA 2018. (European Junior Tour Cycling Assen) Dit is een soort van Mini Tour de France. We rijden een criterium, een proloog en een tijdrit. Dit is van 30 juli t/m 05 augustus.

 

-              Kennen jullie nog een Talent dat SportopVoornePutten zou moeten volgen?

JA!! Zegt Finn, jullie moeten Jorn de Heer volgen! Hij speelt in de F1 van VV Spijkenisse en is een toptalent!

 

Met het volgen van die tip, bedanken wij Senna en Finn en natuurlijk moeder Debby voor het interview en wensen hen veel succes met hun carrière en een hele fijne vakantie!!

 

 

SportopVoornePutten voor Sporters, Verenigingen en hun Fans.